Καλησπέρα σε όλες..
Σας έχω υποσχεθεί εδώ και καιρό ότι θα σας μιλούσα για τη πιο παράξενη εμπειρία μου στη νέα μου "πατρίδα"..
Ας τα πάρουμε λοιπόν από την αρχή... Το σπίτι μας είναι σε ένα συγκρότημα 100 κατοικιών σε ένα λόφο (η Ρουάντα είναι γεμάτη λόφους και γι' αυτό τη φωνάζουν "The land of thousand hills"), όπου οι δρόμοι μέχρι να βγεις στο κεντρικό είναι ήπιας κυκλοφορίας. Η χώρα αυτή δεν έχει εγκληματικότητα, ο κόσμος είναι πολύ ευγενικός και όποτε βλέπουν λευκό και ιδιαίτερα με παιδί, πάντα χαμογελούν (σε μερικές βέβαια περιπτώσεις σε κοιτάνε σαν εξωγήινο-αξιοθέατο, ιδιαίτερα αν βγεις εκτός πρωτεύουσας) οπότε μπορώ να κυκλοφορώ άνετα στους δρόμους οποιαδήποτε ώρα, ασχέτως αν εγώ δεν πάω πουθενά, γιατί πολύ απλά σε walking distance από το σπίτι μας δεν υπάρχει τίποτα, πέρα από ένα super market το οποίο απέχει περίπου μισή ώρα με τα πόδια από εκεί που μένουμε.
Ένα πρωί λοιπόν αρχίζω να σκέφτομαι τι θέλω να μαγειρέψω και αποφασίζω να φτιάξω ριζότο λαχανικών, όμως μας έλειπαν αρκετά υλικά και ο άντρας μου ήταν στη δουλειά και θα αργούσε να γυρίσει, οπότε αποφασίζω να πάρω το γιο μου στο καρότσι (η κόρη μου ήταν στο παιδικό σταθμό) και να περπατήσω ως το super market, ήταν για μένα και μια ευκαιρία να βγω λίγο από το σπίτι να ξεσκάσω και να απολαύσω και την ηλιόλουστη μέρα....
Βγαίνω λοιπόν από το σπίτι και αρχίζω να περπατάω, ήταν η πρώτη μου φορά από την ημέρα που ήρθαμε που πήγαινα κάπου χωρίς τον άντρα μου, αλλά είχαμε κάνει τόσες φορές τη διαδρομή που αισθανόμουν σίγουρη για το δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσω. Είχε αρκετή ζέστη και οι πολλές ανηφόρες με έκαναν γρήγορα να αναρωτιέμαι "Που πάω με ντάλα ήλιο η χριστιανή;!".. Σε περίπου 10 λεπτά είχα φύγει πλέον από το συγκρότημα μας και είχα βγει στο πρώτο κεντρικό δρόμο.. Ήταν περίπου 12, δηλαδή η ώρα που τα παιδάκια σχολάνε από το σχολείο... Δεν είχα προχωρήσει 10 μέτρα στο κεντρικό δρόμο όταν βλέπω κάτι παιδάκια να κοντοστέκονται, να με κοιτούν και μετά να με πλησιάζουν και να αρχίζουν να με ακολουθούν.. Τα 2 έγιναν 3, τα 3, 5, τα 5 δέκα και ακόμα δεν είχαμε φτάσει στον κύριο κεντρικό δρόμο... Περπατούσα αμέριμνη, ενώ αισθανόμουν πολύ περίεργα όταν είχα συνοδεία τόσο μικρών παιδιών, τα οποία στη κυριολεξία με είχαν περικυκλώσει και περπατούσαν μαζί μου.. Αρκετές στιγμές έσκυβαν και κοιτούσαν το γιο μου, του χαμογελούσαν, κοιτούσαν καλά καλά το καρότσι και συνέχιζαν να περπατούν μαζί μας... Αν χρειαζόταν να αλλάξω πεζοδρόμιο, το έκαναν και εκείνα.. Φτάνω λοιπόν στο κύριο κεντρικό δρόμο έχοντας γύρω μου καμιά 20αριά μαύρα παιδάκια κάθε ηλικίας, από 4-5 μέχρι 10-11 και παίρνω τη κατηφόρα... Φτάνοντας στο super market πλέον είχα χάσει το μέτρημα, αλλά είχα μετρήσει στο περίπου 50 παιδάκια και αναρωτιόμουν αν μπαίνοντας μέσα θα με ακολουθούσαν ή θα έφευγαν... Τελικά τα παιδάκια δε με ακολούθησαν μέσα, κάποια έμειναν έξω και με περίμεναν ενώ τα περισσότερα έφυγαν..
Στην επιστροφή μου προς το σπίτι πάλι με ακολούθησαν κάποια, αλλά καμία σχέση με αυτό που έγινε πριν... Ήταν τόσο περίεργο αλλά από την άλλη τόσο γλυκό να είμαι εγώ και κυρίως ο γιος μου κάτι τόσο ασυνήθιστο για τόσα παιδάκια, που να τα κάνει να αλλάξουν διαδρομή και να περπατήσουν μαζί μας περίπου 20 λεπτά.. Είναι τόσο διαφορετικά τα βιώματα και η κουλτούρα μας.. Τα περισσότερα δεν είχαν δει ποτέ στη ζωή τους λευκούς και κυρίως ένα ξανθούλικο μωράκι και φυσικά δεν ήξεραν καν τι εστί καρότσι.... Είμαι σίγουρη πως το ότι συνόδεψαν μια λευκή κυρία με το μωρό της θα ήταν το θέμα συζήτησης τους για πολύ καιρό αλλά και εμένα είναι μια μοναδική εμπειρία που έζησα στην Αφρική και που θα θυμάμαι για πάντα και κάποια στιγμή θα τη διηγηθώ και στον Αλέξη (γιος μου), που ναι μεν ήταν παρών, αλλά δε θα το θυμάται :)
Περιμένω και τις δικές σας μοναδικές ιστορίες από τα μέρη που ζείτε, να τις μοιραστούμε με τις άλλες ξενιτεμένες μανούλες, στο greekmothersabroad@yahoo.com.
Εμμανουέλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου