Θα προσπαθήσω να είμαι περιληπτική γιατί είμαι εξωτερικό 15 χρόνια και από τότε έχουν γίνει πάρα πολλά.....Από μικρή είχα τρέλα με την Ιταλία, μου άρεσε οτιδήποτε ιταλικό, τραγούδια, φαγητά, τα πάντα.....το καλοκαίρι του '93 διακοπές στην Κεφαλλονιά και γνωρίζω έναν Ιταλό....δεν με τράβηξε η ομορφιά του, με τράβηξε το ότι διαφορετικός από τα αγόρια που έκανα τότε παρέα (ήμουν 15 χρονών), ήταν ρομαντικός και με έκανε και αισθανόμουν ωραία...κρατάμε αλληλογραφία για 4 χρόνια...ήμουν μικρή και δεν μπορούσα να πάω μόνη μου Ιταλία να τον δω...τελικά στα 19 μου ειδωθήκαμε 2 φορές και αποφασίσαμε να παντρευτούμε...έτσι στα ξαφνικά, εγώ δεν άκουγα κανέναν, άφησα την δουλειά μου - δούλευα σε ναυτιλιακή- άφησα την οικογένειά μου και τους φίλους μου και τον ακολούθησα πιστεύοντας στην αγάπη....
Μετά από ένα μήνα γάμου μένω έγκυος, ήμουν πολύ χαρούμενη όμως αρχίσανε αμέσως τα προβλήματα με την πεθερά μου.....κι εκείνος έπαιρνε πάντα το μέρος της και επαναλάμβανε σαν τον παπαγάλο ότι έλεγε εκείνη, κι εγώ μόνη μου εντελώς χωρίς την μανούλα μου, τις αδερφές μου και καμία απολύτως φίλη....γεννάω τον γιο μου, βγαίνει έξω από την αίθουσα τοκετού η μαία και αυτός δεν ήταν εκεί, είχε πάει βόλτα γιατί δεν μπορούσε να περιμένει!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Η μαία δίνει το παιδί στον πατέρα μου......δεν μου έφερε καν λουλούδια λέγοντάς μου πως μέσα στο δωμάτιο ήταν τόσα πολλά λουλούδια δεν θα μπορούσα να αναπνεύσω....
Από τότε αρχίσαμε να μαλώνουμε όλο και πιο πολύ και στους γονείς μου δεν έλεγα τίποτα γιατί εκείνοι από την αρχή μου λέγανε να μην φύγω και έπειτα ήταν μακρυά δεν ήθελα να τους ανησυχήσω.
Μετά από δυο χρόνια μένω έγκυος στην κόρη μου, καλύτερα να μην περιγράψω το πως έμεινα έγκυος....
Τις μέρες που ήταν να γεννήσω έρχονται Ιταλία οι γονείς μου. Η πεθερά μου λέει στον τότε άντρα μου να κοιμηθεί στο δικό της σπίτι γιατί στο δικό μας ήμασταν στενά, φυσικά ο μαμάκιας δέχεται. Την νύχτα στις 3 βλέπω αίμα, ξυπνάω τον πατέρα μου και παίρνω τηλέφωνο στο σπίτι της πεθεράς μου και τι μου λέει? Τέτοια ώρα μας παίρνεις τηλέφωνο, νυχτιάτικα? και έπειτα λέει αύριο είναι Κυριακή τι πας να κάνεις στο νοσοκομείο? οι καλοί γιατροί έχουν ρεπό.....τελικά εγώ πάω νοσοκομείο με τον πατέρα μου, εκείνος ήρθε πολύ αργότερα....
Μετά από πολλά το 2006 χωρίζω.....τα παιδιά μένουν μαζί μου και εκείνος τα βλέπει 2 σαββατοκύριακα τον μήνα.
Να προσθέσω επίσης πως Ελλάδα τα καλοκαίρια πήγαινα εγώ με τα παιδιά, εκείνος δεν ήθελε να έρχεται, ήθελε να μαγειρεύω μόνο ιταλικά φαγητά και η πεθερά μου, μου έλεγε να μιλάω στα παιδιά αγγλικά και όχι ελληνικά γιατί τα αγγλικά είναι χρήσιμη γλώσσα!!!!
Εγώ αφοσιώνομαι στα παιδιά, τα πάω πάντα εγώ παντού, σχολείο, πισίνα, ράγκμπι, γιατρό κτλ. εκείνος παρότι του λέω ότι μπορεί να τα παίρνει όποτε θέλει, εξακολουθεί και τα παίρνει μόνο όταν είναι η σειρά του....μια φορά η κόρη μου έκανε ζωγραφιά για την γιορτή του πατέρα και ήθελε να του την δώσει αλλά ήταν πέμπτη και τον πήρα τηλέφωνο και μου λέει δεν είναι η σειρά μου.....
6 Απριλίου 2009, ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτή την ημέρα.....3 την νύχτα σεισμός σχεδόν 6 ρίχτερ (έμενα l'aquila).....παίρνω τα παιδιά μόνη μου και βγαίνω στον δρόμο...δεν θυμάμαι πως βγήκαμε από το σπίτι...ήμουν στον τέταρτο όροφο...περνάμε όλη την νύχτα στον δρόμο χωρίς αυτοκίνητο με θερμοκρασία κάτω από το μηδέν.....εκείνος δεν πήρε καν ένα τηλέφωνο να μάθει αν τα παιδιά του ζουν...υπήρξαν πάνω από 300 νεκροί...ούτε ήρθε ήταν 1 χμ απόσταση....ήρθε ο πατέρας μου από Ελλάδα και μας πήρε και κάτσαμε εκεί 6 μήνες μέχρι που το κράτος μας έδωσε σπίτι αντισεισμικό...αυτό που μέναμε είχε καταστραφεί....εκείνος φυσικά στους 6 μήνες ούτε που ήρθε Ελλάδα να δει τα παιδιά!
Γυρίζοντας στην Ιταλία υπέφερα πολύ, είχα συνέχεια εφιάλτες, ζούσα συνέχεια την νύχτα του σεισμού.....................ξαφνικά γνωρίζω τον τωρινό σύντροφο μου, μετά από ένα χρόνο αποφασίζω να πάω με τα παιδιά μου στην πόλη του στην νότια Ιταλία.....εδώ μου αρέσει πολύ, μοιάζει αρκετά με την Ελλάδα....εκείνος με πάει αμέσως δικαστήριο ζητώντας την κηδεμονία των παιδιών....όλοι μου έλεγαν να είμαι ήσυχη γιατί τα παιδιά δεν τα παίρνουν ποτέ από την μάνα και κυρίως από μία μάνα που ζούσε γι'αυτά....είχα 'ένα σωρό μάρτυρες, ο δικαστής δεν άκουσε κανέναν από τους μάρτυρες, αποφάσισε πως τα παιδιά πρέπει να μείνουν με τον πατέρα τους στην πόλη που μεγάλωσαν γιατί εκεί μεγάλωσαν και εκεί είναι οι συγγενείς τους!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥΣ!!!!!!!!!!!!!!!!! εγώ δηλαδή δεν είμαι κανείς??
Φυσικά κάναμε έφεση, μόνο που κάναμε την δίκη τον Ιούλιο του 2011 και ακόμη η απόφαση δεν έχει βγει και τα παιδιά μου που τα μεγάλωσα εγώ είναι μακριά μου 300 χμ....κ τώρα τα βλέπω εγώ στις διακοπές και τα σαββατοκύριακα.....είναι πολύ περίεργη αίσθηση και πολύ άσχημη.....κανείς δεν περίμενε κάτι τέτοιο, αφού ο ίδιος μου ο πατέρας μου λέει μήπως έγινε κάτι που δεν μου λες??? πως είναι δυνατόν και έδωσαν τα παιδιά σε αυτόν που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε???????? Τελικά το έμαθα πως είναι δυνατόν...εγώ είμαι η Ελληνίδα, η ξένη, δεν είχα γνωριμίες...εκείνος μάθαμε πως ήξερε τον δικαστή.....να πως είναι δυνατόν!!
Εγώ με τον μέλλοντα άντρα μου αποκτήσαμε μωράκι αλλά δεν μπορώ να το χαρώ απόλυτα γιατί δεν είμαι ήρεμη, ελπίζω να τελειώσει γρήγορα αυτή η ιστορία γιατί έχω αρρωστήσει, ξεσπώ μαγειρεύοντας συνέχεια αλλά και τρώγοντας....αν είναι αλήθεια πώς όποιος κλαίει κάνει ωραία μάτια, τότε τα δικά μου είναι τα ομορφότερα......
Βασιλική Γαλανάκη
Αν θέλεις και εσύ να μοιραστείς την ιστορία σου μαζί μας στείλε τη με email στο greekmothersabroad@yahoo.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου