Θέλω εδώ και πολύ καιρό να σας διηγηθώ κάτι για τη ζωή μας εδώ που με συγκινεί και με ευχαριστεί πολύ.... Είναι κάτι πολύ απλό -άλλωστε αυτά τα καθημερινά "μικρά" πράγματα δεν είναι που κάνουν τη ζωή μας ομορφότερη;;; ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ- αλλά συνάμα και κάτι που έχει γίνει πλέον απαραίτητο στη ζωή μας και κυρίως των παιδιών....
Τι είναι αυτό;;; Η δυνατότητα που έχουν τα παιδιά μας να παίζουν δίχως φόβο στο δρόμο!!! Οι περισσότερες από εσάς είμαι σίγουρη πως θυμούνται ότι στα δικά μας παιδικά χρόνια, ειδικά αυτές που μέναμε Αθήνα, είχαμε αυτή τη δυνατότητα, ενώ τώρα αυτό ανήκει στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας.... Τώρα τα παιδιά μας κλείνονται σε πολυκατοικίες, παιδότοπους και στη καλύτερη σε παιδικές χαρές, αλλά αυτή την ανεμελιά του να τρέχεις, να πέφτεις, να χτυπάς στο δρόμο με του γείτονες δυστυχώς δεν την έχουν..
Εμείς ερχόμενοι εδώ, και αφού στερούμαστε επιλογών, σιγά σιγά, αρχίσαμε κάθε απόγευμα να παίρνουμε το σκύλο μας και να βγαίνουμε έξω στους δρόμους της ωραίας γειτονιάς μας, όπου είτε συναντάμε γειτονόπουλα και τα παιδιά τρέχουν, παίζουν, χοροπηδάνε, σκαρφαλώνουν, μοιράζονται τα παιχνίδια και τα ποδήλατα τους, ή αν δε βρίσκουμε κανένα, απλά περπατάμε καμιά ωρίτσα στους ήσυχους δρόμους, αναπνέουμε καθαρό αέρα, δε φοβόμαστε τα αυτοκίνητα γιατί πολύ απλά στη γειτονιά μας περνάνε σπάνια και προσέχουν, τα πεζοδρόμια είναι άδεια διότι το κάθε σπίτι έχει χώρο στάθμευσης, άρα το να δεις αυτοκίνητο έξω είναι εξαιρετικά σπάνιο. Περπατάμε όλοι μαζί χέρι χέρι και απολαμβάνουμε τη βόλτα μας πάντα με ένα ανάλαφρο δροσερό αεράκι και τα αστέρια να φωτίζουν τον ουρανό.. Εμένα αυτή η ώρα, που βλέπω τα παιδιά μου τόσο χαρούμενα είναι το πιο όμορφο κομμάτι της ημέρας μας!
Πρόσφατα σταθήκαμε και πολύ τυχεροί διότι στο διπλανό σπίτι μετακόμισε μια οικογένεια από της Φιλιππίνες με ένα αγοράκι ακριβώς στην ίδια ηλικία με τη Ρέα. Από τη πρώτη στιγμή επιδίωκε να παίζει μαζί της και πλέον είναι άτυπη συμφωνία η συνάντηση μας έξω. Αν κάποιο αργήσει να βγει τότε ο άλλος χτυπάει το κουδούνι και αποζητάει αυτή τη συντροφιά! Έχουν τόση πλάκα μαζί και ειδικά ο μικρός Τακίλα την έχει πατήσει με τη κόρη μου. Κάθε βράδυ μόλις είναι η ώρα να αποχωριστούν θέλει να τη συνοδεύει, κρατώντας της το χέρι μέχρι την εξώπορτα του σπιτιού μας και να της δίνει ένα γλυκό φιλάκι στο μάγουλο (είναι ένας μικρός gentleman). Έτσι δε και η δική μας ξινή δε θέλει τότε ο κακομοίρης λυπάται τόσο πολύ και το συζητάει για ώρα με τους δικούς του...
Μου θυμίζει τον εαυτό μου η φιλία τους γιατί και εγώ όλα μου τα παιδικά χρόνια τα θυμάμαι με μια φίλη που έμενε στο ακριβώς απέναντι σπίτι. Όλα τα κάναμε μαζί, σκανταλιές, παιχνίδια, βγαίναμε κάθε απόγευμα έξω και κάναμε ποδήλατο, τρέχαμε, παίζαμε με τα ζώα της γειτονιάς... ήταν τα πιο όμορφα και τα πιο ανέμελα χρόνια της ζωής μου και εκείνη η πιο αγαπημένη μου φίλη, η Κέλλυ μου... Ήταν και θα είναι για πάντα στη καρδιά μου η καλύτερη μου φίλη και ας μην είμαστε τόσο κοντά πια... Έτσι, βλέποντας τη κόρη μου, αλλά και το γιο μου να αποκτούν σιγά σιγά του δικούς τους φίλους το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συγκινούμαι και να προσπαθώ να τους ενισχύω αυτή τους την ανάγκη.. Άλλωστε η φιλία είναι από τα πιο σημαντικά κεφάλαια στη ζωή μας......
Ερχόμενη εδώ βρήκα πιο πολλά αρνητικά παρά θετικά αλλά όσο περνάει ο καιρός και βλέπω ότι εδώ μπορεί να είναι "πίσω" σε χίλιαδυο, αλλά ορίσμένα είναι τελικά για καλύτερο.. Είναι ωραίο να μπορείς να παίζεις έξω με τους γείτονες, είναι ωραίο όλοι οι άνθρωποι να κοιτάνε τα παιδιά με τρυφερότητα και να τα χαιρετούν, είναι ωραίο η γειτόνισσα με την οποία έχεις ανταλλάξει 3-4 τυπικές κουβέντες να σε καλεί σπίτι της για φαγητό γιατι ξέρει ότι ο άντρας σου λείπει και είσαι μόνη..... Είναι ωραία που πολλά πράγματα παραμένουν ΑΓΝΑ, ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΑ....
Εμμανουέλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου