Η ιστορία μετανάστευσης μιας μέλλουσας (τότε) μανούλας από την Ελλάδα στη...Γερμανία!

 

Θέλω και εγώ να μοιραστώ την ιστορία μου μαζί σας..ίσως βρούμε κοινά στοιχεία..   Με τον άντρα μου αρραβωνιαστήκαμε Απρίλη του 2010, μετά από λίγο καιρό βρήκαμε το δικό μας σπίτι.   Ένα πολύ όμορφο σπίτι στην Πρέβεζα, επιπλωμένο με το δικό μας γούστο.. Εκεί μέσα πέρασα τις πιο όμορφες μέρες τις ζωής μου. Είχα βρει τον άνθρωπο μου,μέναμε μαζί σε έναν χώρο που άρεσε και στους δυο.. Τι άλλο ήθελα;; Είχα την δουλειά μου,είχε την δική του και οι μέρες μας περνούσαν ευτυχισμένα..

 

 

30 Ιουνίου 2010 ήταν το πρώτο βράδυ που κοιμηθήκαμε στο σπίτι μας... 11/11/11 μαθαίνουμε ότι είμαι έγκυος.. μέσα στη πολλή χαρά μας στο πίσω μέρος του μυαλού μας υπήρχε το εξής ερώτημα..  Τάρα;;; Πως τα βγάζουμε πέρα;;; Η σύμβαση μου είχε τελειώσει.. Ο  μισθός του δεν ήταν ικανοποιητικός έτσι ώστε να εξασφαλίζει κάθε μήνα το ενοίκιο και τα έξοδα ενός μωρού...<< Φεύγουμε πάμε Γερμανία! >>. Στην αρχή δεν έδωσα πολύ σημασία, ούτε το σκέφτηκα καν, από την πρώτη στιγμή του έλεγα πως αν είμαστε μαζί πάω οπουδήποτε! Η θεωρία όμως από την πράξη δυστυχώς απέχουν.... 

 

17 Φεβρουάριου κάναμε τον πολιτικό. Δεν χαιρόμουν γιατί ήξερα πως σε 4 μέρες ο άντρας μου θα έφευγε. Εγώ θα πήγαινα αργότερα όταν θα είχε πλέον τακτοποιηθεί... 20 Φεβρουαρίου ήταν το τελευταίο βράδυ που κοιμηθήκαμε στο σπίτι μας... στο δικο μας κρεβάτι που το είχαμε αγοράσει μόλις 5 μηνες πριν...21 Φεβρουαρίου κοιμήθηκα στους γονείς μου, μόνη πλέον, 5 μηνων έγκυος, νιόπαντρη και με τον άντρα μου να ειναι στο καράβι για Ιταλία και μετά Γερμανία... Οι πρώτες μέρες μακρυά του πέρασαν μέσα στη στεναχώρια, μέσα στο κλάμα... Έπρεπε να αδειάσω και το σπίτι μας. Πουλήσαμε την καινούργια μας όμορφη γυάλινη τραπεζαρία μαζί με τις μαύρες δερμάτινες καρέκλες, η κρεβατοκάμαρα μας ειναι πλέον στο υπνοδωμάτιο μου και μας περιμένει το καλοκαίρι να ξεκουραστούμε. Ο καναπές μας διακοσμεί πλέον το σαλόνι των γονιών μου, μαζί με το σύνθετο και το μεγάλο ξύλινο ρολόι... το αγαπημένο μου... Οι μέρες που χρειάστηκα να αδειάσω εκείνο το σπίτι ήταν πολύ άσχημες για μένα.. ήταν οτι χειρότερο...   Μέσα στην αγωνία, στη λύπη και στην έντονη απουσία του άντρα μου πέρασαν δύο μήνες. Μου έλειπε πολύ. Αρκετές φορές του έριξα ευθύνες γιατι έφυγε και δεν έκατσε να παλέψουμε, γιατί με άφησε μόνη μου.

 

Έφτασε η μέρα της δικής μου αναχώρησης. Η μέρα που θα τον ξαναέβλεπα. 21 Άπριλιου. Είχα μπει στον έβδομο..  Το τελευταίο βράδυ στο σπίτι μου δεν ήξερα αν πρέπει να χαρώ γιατί θα ξαναδώ τον άνθρωπο μου ή να λυπάμαι γιατί θα άφηνα πίσω το σπίτι μου, τους γονείς μου και τους φίλους μου...Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό το συναίσθημα.. Τύψεις που φεύγω και απο την άλλη απερίγραπτη χαρά που θα είμασταν πάλι μαζί.. Από την στεναχώρια μου στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης φώναξαν γιατρό γιατί δεν ήμουν καλά..

 

Έφτασε η ώρα που το αεροπλάνο προσγειώθηκε στο Disseldolf της Γερμανίας.  Μόλις τον είδα τον κράταγα αγκαλιά αρκετή ώρα. Τότε τα ξέχασα όλα, είμασταν πάλι μαζί! Σε δύο ώρες είχαμε φτάσει στο σπίτι μας, ένα διαφορετικό σπίτι,  με διαφορετικά έπιπλα, διαφορετική κρεβατοκάμαρα, διαφορετικό σύνθετο. Δεν υπήρχε τίποτα από τα πράγματα μου. Τα ωραία μου βάζα, τις κατσαρόλες μου, τα κάδρα μου. Ήταν απλά ένα σπίτι με μεταχειρισμένα έπιπλα, σε καλή κατάσταση όμως, μέχρι να τακτοποιηθούμε και να πάρουμε καινούργια και πιο μοντέρνα..Οι πρώτες μου μέρες στην Γερμανία πέρασαν όμορφα, μόλις όμως <<χόρτασα >> τον άντρα μου άρχισε να γυρίζει το μυαλό μου... κλάματα, ήθελα να φύγω, δεν μπορούσα με τίποτα... όπως και τώρα δηλαδή... Οι γονεΊς μου θα έρχονταν δύο μήνες αργότερα για να είναι κοντά μου όταν γεννήσω... Πως περνούσαν δύο μήνες;;  Ευτυχώς έχω την κουνιάδα μου και τα πεθερικά μου εδώ και δεν είμαι εντελώς μόνη...

 

Ώσπου ήρθε η ώρα να γεννήσω. 30 Ιουνίου, μέσα στο κατακαλόκαιρο, εγώ ήμουν αναγκασμένη να είμαι μακρυά από την πατρίδα μου ,μακρυά από την θάλασσα, μακρυά απο τον ήλιο και να βρίσκομαι μέσα σε τέσσερις τοίχους.. Που να πάω με ενα νεογέννητο παιδί;

 

Η ζωή μας πλέον έχει βρει τον ρυθμό της. Ο άντρας μου δουλεύει για να μην μας λείψει τίποτα και εγώ σπίτι να μεγαλώνω το παιδάκι μας. Μέσα μου όμως δεν έχω βρει ακόμα τον ρυθμό μου και δεν νομίζω ότι πρόκειτε να τον βρω.. Μου λείπουν οι δικοί μου, το σπίτι μου, οι φίλοι μου...  Είμαι ομως πολύ ευτυχισμένη με τον άνθρωπο μου, τον αγαπάω πολύ και το καλοκαίρι θα κατέβουμε Ελλάδα να κάνουμε τον θρησκευτικό και να βαφτίσουμε το παιδάκι μας..!! 

Κουράγιο σε όλες... Προσπαθούμε για το καλύτερο και θα τα καταφέρουμε...


Γεωργία Ματσίκα



Αν θέλεις και εσύ να μοιραστείς την ιστορία σου μαζί μας, στείλε μας email στο greekmothersabroad@yahoo.com