H Zωή μετανάστευσε στην Αμερική - Η ιστορία της!!!

Η δική μου ιστορία μετανάστευσης ξεκινάει κάπου το 2004 απρόσμενα. Γνώρισα τυχαία τον μετέπειτα σύζυγό μου εκείνο το καλοκαίρι  που είχε έρθει Ελλάδα να επισκεφθεί τους γονείς του (παρεμπιπτόντως οι οικογένειές μας μένουν στην ίδια πόλη και μάλιστα στον ίδιο δρόμο). Για να μη σας τα πολυλογώ, από εκείνο το καλοκαίρι ξεκινάει αρχικά μια σχέση εξ αποστάσεως. Στην πορεία και μετά από πολύ σκέψη, πήρα την απόφαση να παραιτηθώ από τη δουλειά μου , να αφήσω πίσω την μητέρα μου, τον αδερφούλη μου, 3 υπέροχα ανήψια και φίλους καρδιακούς, και να ακολουθήσω την καρδιά μου για να είμαι μαζί του .Μετά από πολλές περιπέτειες λόγω βίζας και τον φόβο μιας πιθανής απέλασης αν στην τελική δεν αρέσει η φάτσα μου στον υπάλληλο του αεροδρομίου και δεν με αφήσει να μπω στη χώρα επειδή είχα ήδη ταξιδέψει πολλές φορές στο παρελθόν και είχα μείνει μεγάλα χρονικά διαστήματα με τουριστική βίζα, κατάφερα να μετακομίσω στην Αμερική.  Εκείνη την περίοδο και προτού μας χτυπήσει την πόρτα η οικονομική κρίση, είχαμε κάνει συμφωνία να επιστρέψουμε στην Ελλάδα κυρίως αν κάναμε κάποια στιγμή παιδιά. Η ιδέα του να μεγαλώσω «αμερικανάκια» με τρόμαζε. Με την προοπτική αυτή λοιπόν, ξεκίνησε ένα ολοκαίνουργιο κεφάλαιο ζωής.

Ενώ στο παρελθόν είχα ζήσει αρκετά χρόνια στο εξωτερικό, μόνο στην Αμερική ένιωσα για τα καλά τι σημαίνει ξενιτιά. Δυστυχώς η μεγάλη διαφορά ώρας  και η τεράστια χιλιομετρική απόσταση ξεθωριάζει την καθημερινή επαφή με τους καλούς σου φίλους και ακόμη με την ίδια σου την οικογένεια. Ενώ είχα συνηθίσει να δουλεύω πολύ και να περιστοιχίζομαι από αγαπημένα μου πρόσωπα καθημερινά,βρέθηκα σε ένα προάστιο όπου το πιο κοντινό σούπερ μάρκετ είναι 3 χιλιόμετρα,χωρίς αυτοκίνητο και το κυριότερο χωρίς φίλους.

Επειδή όλα μου τα χρόνια είχα μάθει να ασχολούμαι πάντα με κάτι, είτε αυτό είναι σπουδές είτε δουλειά, δεν είχα ιδέα πως να αξιοποιήσω τον υπερβολικά πολύ πλέον ελεύθερο χρόνο μου. Πέρασα στιγμές απίστευτης μοναξιάς, βαρεμάρας, ακόμη και απελπισίας μέχρι που ξύπνησα μια «ωραία πρωία» αποφασισμένη να πάρω τη κατάσταση στα χέρια μου. Άρχισα να ψάχνω στο ίντερνετ θέσεις εθελοντικής εργασίας, γράφτηκα σε ένα γυμναστήριο, παρακολούθησα μαθήματα ισπανικών, ξεπέρασα την φοβία μου να οδηγώ στον αυτοκινητόδρομο και προσπάθησα να κάνω νέες γνωριμίες. Δυσκολεύτηκα αρκετά να κάνω φιλίες γιατί μου έλειπαν οι φίλοι μου στην Ελλάδα και όποιον κι αν γνώριζα τον συνέκρινα με φίλους που έχω στη ζωή μου πάνω από 15 χρόνια  και απογοητευόμουν. Με τον καιρό όμως κατάλαβα ότι μπορείς και σε μεγαλύτερη ηλικία να δεθείς με ανθρώπους σε έναν ξένο τόπο και να περάσεις μαζί τους πολύ όμορφες στιγμές.

Πλέον έχουν περάσει σχεδόν 7 χρόνια από τη μέρα που αποχαιρέτησα την Ελλαδίτσα μας και ενώ μου λείπει ώρες ώρες πολύ ο ελληνικός τρόπος ζωής  κι ο καταγάλανος ελληνικός ουρανός, μπορώ να πω ότι έχω προσαρμοστεί στη νέα μου ζωή και έχω φτάσει στο σημείο να νιώθω και τυχερή που ήρθαν έτσι τα πράγματα γιατί τουλάχιστον μπορώ πλέον να προσφέρω ένα καλύτερο μέλλον στους 2 γιους μου κι ας γκρινιάζω ώρες ώρες πως δεν έχουμε καμία απολύτως βοήθεια με τα παιδιά.

Περιττό να σας πω ότι κάθε καλοκαίρι που επιστρέφουμε από τις καθιερωμένες πια διακοπές μας στην Ελλάδα, με «παίρνουν ακόμη τα ζουμιά» γι’αυτό κι έχω απαγορέψει στους δικούς μου ανθρώπους που αφήνω πίσω να με αποχαιρετάνε...θέλω να πιστεύω ότι θα τους ξαναδώ αύριο πάλι κι όχι μετά από έναν ολόκληρο χρόνο...απλά παρακαλάω να είναι καλά στην υγεία τους και να ξανασμίξουμε το επόμενο καλοκαίρι σαν να μην πέρασε μια μέρα...

Σίγουρα πάντα θα με πονάει η στιγμή αποχωρισμού όσα χρόνια κ αν περάσουν, και πάντα θα κουβαλάω την Ελλάδα μέσα μου. Από την άλλη όμως προσπαθώ να περνάω καλά την κάθε στιγμή στον τόπο αυτό που πλέον είναι και δικός μου τόπος εφόσον ο άνδρας μου και τα παιδιά μου είναι εδώ: άλλωστε δεν λένε  κάποιοι ότι «όπου γη και πατρίς»;

 Μαμά Ζωή

 

Αν θέλεις και εσύ να μοιραστείς μαζί μας την ιστορία σου στείλε μας email στο greekmothersabroad@yahoo.com