Η ιστορία μετανάστευσης μιας μαμάς στην Αυστραλία.. Μια γεύση από το ταξίδι της...

Aπόφαση ζωής σε μια βδομάδα μέσα... εύκολο ή δύσκολο;; Δεν ξέρω να σας πω.. Ξέρω οτι το έκανα χώρις δεύτερη σκέψη. Δύο ερωτήσεις ρώτησα.. Πρώτα την καρδιά μου, αν τον αγαπώ αυτόν τον αντρα για να τον ακολουθήσω και μετά το μυαλό μου, αν θα είναι το καλύτερο για το παιδί μου. Και στις δύο είπα ναι. Κι επειδή είμαι πολύ θετικός άνθρωπος, το ναι ήταν αρκετό για να κάνω το βήμα.

Αύγουστος 2010. Κλείστηκε το εισητήριο για 16/08/2010. Χωρίς επιστροφή.. το εισητήριο, η απόφαση;;; Πρώτος θα φύγει ο σύζυγος... Τι μέρες φρικτές και περιέργες.. Ξαφνικά τίποτα δεν με ενοχλούσε απο τα μέχρι τώρα ‘’άσχημα’’ συνήθεια του. Έτσι είναι όμως...Πάντα ξέρουμε την αξία αυτού που έχουμε απλά δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Ανθρώπινη φύση λέγεται. Εγωισμός.. Πόσο γελοία φαντάζουν όλα αυτά όταν στο αύριο ξέρεις οτι δεν θα τον εχεις δίπλα σου.

Η μέρα ξημέρωσε και ο αποχαιρετισμός ήρθε. Ποιόν πρώτα. Γονείς, αδέλφια, παιδί, εμένα;;; Μ’άφησε για το τέλος, με το βλέμμα εκείνο που λέει πολλά. Με το βλέμμα εκείνο που λέει ‘’κράτα γερά’’. Και έχει ο Θεός.. Πέρασε την πύλη χωρίς να κοιτάξει πίσω. Πυροβολισμός ο ήχος της πόρτας που κλείνει. Και μετά αιμοραγείς.

Άδειο το σπίτι, τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Πως να συνεχίσεις να ζεις εκεί που ζούσατε μαζί;; δεν είναι τόσο τραγικό που έφυγε. Είναι που ξέρεις πως και εσυ θα φύγεις και τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Σε 10 μέρες μεσα άδειασα το σπίτι. ΟΛΑ!! Έδωσα, πέταξα, κράτησα. Τι πρώτα... Ποιοί συναισθηματισμοί και ποιά ενθύμια. Δώρα γάμου και πράγματα χρόνων. Όλα είναι πια περιττά και βαριά..

Εγώ Ελλάδα, στην Δράμα, ο Κώστας Αυστραλία. 16000 χλμ και κάτι. 9 ώρες διαφορά. Άλλη εποχή. Όλα είναι αλλιώς. Εγώ με την κόρη μας, εκείνος μόνος. Ο καθένας στον κόσμο του. Εγώ να αναρωτιέμαι πως και τι θα γίνει, και εκείνος να αναρωτιέται το ίδιο κάπου αλλού.

Τρείς μήνες μείναμε χώρια. Τρεις ατελείωτους μήνες. Μέσα στους οποίους, η ανασφάλεια, η απουσία, τα λάθη και τα σχέδια έκαναν χωρό! Ανασφάλεια για όλα! Αντρας αυτός, μόνος εκεί... απουσία απο τα μικρά καθημερινά μας, λάθη που τα βλέπεις μετά και ξέρεις οτι πρεπει να τα αλλαξεις. Πως μιλούσα, πως αντιδρούσα, για μένα για μας για το παιδί. Και μέσα σε όλα αυτά να έχεις φίλους και συγγενείς, που κλαίνε με το παραμικρό γιατί θα σε ‘’χάσουν’’ σε λίγο καιρό. Να μετράμε μέρες ολοι! Εγω για να παω κοντα του και οι υπόλοιποι που θα μας χάσουν. Πόσο δύσκολο τους ήταν να με καταλάβουν. Εκείνοι εκλαιγαν για όσα θα ερθουν.. εγώ έκλαιγα και για κείνα και για όσα δεν έχω.

Το μεγάλο χτύπημα ήρθε όταν άρχισε η κόρη μας να αρνείται να του μιλήσει. Μέρα με την μέρα το κενό μεγάλωνε. Μέχρι που μια μέρα απλά μου ανακοίνωσε οτι πρέπει να βγάλω εισητήριο πριν ξεχασει το παιδί ποιος είναι ο πατέρας του. Κι όπως και έγινε.

Νοέμβριος 2010. Έτοιμα όλα. Χαρτιά διαβατήρια εισητήρια. 10/11/10 φεύγουμε. Δεν θα αναλύσω τίποτα. Τι να πρωτοθυμηθώ άλλωστε. Σίγουρα όμως ήμουν η μόνη, μετά την κόρη μου γιατί δεν καταλάβαινε και πολλά 3 χρονών, που πονούσα λιγότερο απο όλους. Εγώ άλλωστε έφευγα να συναντήσω την καρδιά μου. Ενώ όλοι οι άλλοι έμεναν πίσω χωρίς καρδιά. Μαμά, μπαμπάς, οι βασικοί, και μετά όλοι οι άλλοι.

Με το παιδί και 3 βαλίτσες έφυγα. Μαζί μου ο μπαμπάς μου, ο υπέροχος, που με συνόδευσε στο τόσο μεγάλο μου ταξίδι. Τι ασφάλεια!!! Λες και είχα μαζί μου τα πάντα έμοιαζε. Κράτησε μόνο 4 μέρες. Μετά έφυγε. Και μείναμε μόνοι. Η οικογένεια μας. Σε μια χώρα άγνωστη, σε ενα σπίτι άδειο, με τον συζυγο να δουλεύει όλη μέρα και εγώ με το παιδί στο σπίτι. Σε ένα σπίτι με 2 καναπέδες, και ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Να ξεκινάμε για την επόμεη μέρα.Αυτά.

Σήμερα....... αρχές του έτους 2013......

Δύο χρόνια πλέον εδώ. Δύο χρόνια με πολλές δυσκολίες και εμπόδια. Οι λίγοι συγγενείς που είχε εδώ ο συζυγος, δεν υπάρχουν στην ζωη μας, καθώς προσπαθησαν με παταγώδη αποτυχία να με βγάλουν απο την δική του. Αλλάξαμε πολιτεία μετά τον πρώτο χρόνο για να είμαστε μακριά απο όλους. Πλέον ζούμε στην Μελβούρνη. Αποκτήσαμε το δευτερο παιδάκι μας. Τώρα έχουμε κι ένα γιο. Γέμισε το σπίτι μας!!! Από μας, απο τα παιδιά, απο πράγματα. Στερηθήκαμε πολλά αλλά τα παιδιά μας τίποτα! Με μια μπάλα παίζαμε μόνο με την κόρη μου την πρώτη βδομάδα που ήρθαμε και με κάτι κουζινικά. Όμως ημουν ήρεμη και έτσι το παιχνίδι ήταν σαν σε λούνα πάρκ. Με το καιρό και με ψευτοπαιχνιδα γέμιζε η συλλογή μας.

Πλέον έχουμε όλα όσα χρειαζόμαστε. Χωρίς τα κρύσταλλα που διάλεξα στον γάμο μου, χωρίς τις κουρτίνες που έραψε η μαμά μου για το σπίτι μου, χωρίς τα πιάτα και τα ποτήρια που μας χαρισαν με αγαπη, χωρίς τα έπιπλα που ο ίδιος ο συζυγος έφτιαξε λόγω δουλειας του στο πρώτο μας σπίτι, χωρίς όλα εκείνα τα μικρά που θεωρούσα απαραίτητα. Έχουμε τα βασικά που μας παρέχουν τα παντα!!! Έχουμε εμάς που το διάστημα χωριστά μας έκανε να σκεφτούμε καλύτερα την θέση του ενός στην ζωή του άλλου και να δείξουμε την αξία που έχει ο ένας για τον άλλον. Έχουμε τα παιδιά μας, τι άλλο..!

Ζούμε πλέον σε μια χώρα που την θεώρω πατρίδα γιατί μου έδωσε την άδεια να την θεωρώ. Γιατί με δέχτηκε σαν κομμάτι της. Είναι όλα τόσο διαφορετικά εδώ. Όμορφα διαφορετικά. Οι άνθρωποι δεν κρίνουν, τι φοράς, πως μιλάς, σε ποιό Θεό πιστεύεις, που ζείς, απο πού είσαι. Είσαι κομμάτι τους. Τα πάντα εδώ βασίζονται στους νόμους. Μα περισσότερο στην διαφορετικότητα των τόσων λαών.

Η Αυστραλία είναι μια αχανής χώρα. Τεράστια! Γιαυτό και είναι αραιωκατοικημένη. Τα σπίτια είναι απλωμένα με αυλές. Και φράχτες. Που δεν βλεπεις και δεν σε βλέπουν. Πίνεις τον καφέ σου με το βρακί!!! Και ο γείτονας όμως το ίδιο! Μοιράζεστε την καθαριότητα της γειτονιάς σας. Δεν υπάρχουν μαγαζάκια στους δρόμους. Όλα είναι συγκεντρωμένα σε μεγάλα εμπορικά. Είναι η τακτική της Αμερικής! Καταναλωτισμός...

Παντού αισθάνεσαι μια ασφάλεια οταν φυσικά δεν έχεις τίποτα να κρυψεις! Κάμερες παντού και άμεση ανταπόκριση σε ότι χρειαστείς. Οι υπηρεσίες είναι ‘’ταπεινές’’ θα έλεγα. Κανείς δεν έχει το τουπέ των δημοσίων υπαλλήλων των γραφείων της Ελλάδας. Εδώ φοβούνται μην κάνεις παράπονα στον μεγάλο γιατί θα έχεις επιπτώσεις. Σχεδόν για το 90% των υπηρεσιών υπάρχει πρόσβαση και μέσω τηλεφώνου και επίλυση του θέματος άμεσα.

Ίσως επειδή είχαν την ευκαρία να μάθουν απο λάθη άλλων λαών, έστησαν ένα κράτος με οργάνωση. Με πρόγραμμα και με καλό συντονισμό. Και ως άλλη αποικία των αγγλων, έχουν το σύστημα της Αγγλίας.... αλλα ως θερμοί υποστηρικτές της Αμερικής, έχουν σε πολλά τον τρόπο ζωης τους.... fastfood, τεράστια σουπερ μαρκετ με τρελες προσφορες που προτρέπουν τον κόσμο σε τρομερό καταναλωτισμο, οι λαόι είναι μεν όλοι μαζί αλλα είναι και χώρια!!! Σε κοινότητες.... Υποστηρίζει ο κάθε λαός τα έθιμα του. Μιλάει την γλώσσα του, μαθαίνει οτι αφορά την χώρα του.

Έχει επιλογές για κάθε ηλικία. Και τόσα πολλά να δει κανείς ακόμα κι αν ζει χρόνια εδώ. Δεν έχουν εθνικό φαγητό αν και τρώνε κατα επιλογή περισσότερο αρνί και λουκάνικα με ψωμί και κρεμμυδια. Πίνουν πολύ τσαϊ και μπυρες... !!!!! οταν καλούν κόσμο στο σπιτι τους, για φαγητό, πάντα έχει μόνο το φαγητό και μια σαλάτα και κείνη είναι χωρις λάδια ξύδια για να μην έρθει κανείς σε δύσκολη θέση!!! Τρώνε ψωμί του τοστ με όλα και πάντα!! Το ψωμί το κανονικό της ελλάδας βρε αδερφέ μάλλον το τρώνε άλλοι λαοί!! Οταν καλούν ή τους καλούν σε παρτυ, συγκέντρωση έτσι φίλων, ολοι πανε με τα ποτά τους και τα φαγητά τους για να μην επιβαρύνεται κανείς. Πίνουν οτι πανε και μοιράζονται τα φαγητά.

Οι διαβάσεις είναι τοίχος για τα αυτοκίνητα. Σταματας ΠΑΝΤΑ ως οδηγός. Οι μάνες με παιδια στο χέρι η το καρότσι πάντα έχουν προτεραιότητα και οι θηλάζουσες είναι παντού!!! Με το στήθος εξω!!! Και το μωρό να τρώει!!! Είναι μεν διακριτικές με μια κουβερτούλα άλλα το θέαμα δεν ξενιζει κανέναν.

Δεν εχει πολλες επηρροές απο ευρώπη. Πολλά τραγούδια δεν φτάσαν εδώ και όπως και η μόδα.... γούστο...κατω του 3 με άριστα το 10!!!! Μπορείς να βρεις σχεδόν το 98% απο προϊοντα απο όλο τον κόσμο. Φρούτα, λαχανικά, ψωμιά, τα πάντα! Τα φυτά, τα ζώα, τα ψάρια, είναι σχεδόν μοναδικά. Μια και τίποτα δεν μπορεί να επιβιώσει αλλού και απο αλλού εδώ. Πχ δεν έχει γαβρο!!! Σαρδέλες!!! Κουτσουμούρα!!! Μη ρωτάτε τα δικά τους....δεν τα ξέρω στα ελληνικά... δεν τα έχω δει ποτε στην Ελλάδα! Έχει πάρα πολύ πράσινο και παντού.

Ο καιρός ειναι ποικίλος. Απο ζέστη αφόρητη σε μια πολιτεία μέχρι τυφώνες στην άλλη ακρη της... Υπάρχουν περιοχές που δεν κατοικούνται καν... Έρημος... γιαυτο και φιγουράρει ως χώρα με τους πιο αιμοσταγείς δολοφόνους στις πρώτες θέσεις.

Βέβαια όλα αυτά ειναι γενικά στοιχεία μαζί με προσωπική εμπειρία σε κάποια απο αυτά. Οκ δεν εκανα δολοφόνος ούτε γνώρισα κανέναν αλλα όλα τα άλλα σχεδόν τα έζησα. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να προσαρμοστώ. Ίσως γιατί ήθελα να πετύχω στην απόφασή μου. Γιατί ήρθα για να μείνω. Δεν έχω που να γυρίσω πια. Είμαι 35 χρονών και έχω δύο παιδιά. Το ένα ηδη στο σχολείο . Δεν θέλω να το ξεριζώσω. Αν και πολύ μικρή όταν φύγαμε, είδε και έζησε καταστάσεις που την πλήγωσαν πολυ. Κι ας μην το δείχνει. Το βλέπω σαν μάνα. Θέλω και θα της μάθω για την χώρα που γεννήθηκε και την γλώσσα που μιλάμε. Να γράφει να διαβάζει. Παραδόσεις, έθιμα. Πλέον η ίδια θεωρεί την Αυστραλία χώρα της. Στηρίζει την σημαία της. Ομως με τα χρόνια θα μάθει πως και τι.

Όσο όμως κι αν συνήθισα εύκολα...όσο κι αν προσαρμόστηκα εύκολα... ο πόνος του ξεριζωμού φάνηκε αμέσως... με χτύπησε μια αρρώστια που την παλεύω ακόμα! Και θα την νικήσω απλά γιατι το θελω και θα το κανω. Αποφάσισα να αφήσω πίσω τα πάντα. Να προσπερνάω την λύπη και την απουσία μια και δεν μπορώ να την αλλάξω. Ζω κάθε μέρα έντονα και με κέφι και ονειρεύομαι την γρήγορη αντάμωση..!!!!!

 

Μαμά Deppy

Περιμένουμε και τις δικές σας ιστορίες μετανάστευσης στο greekmothersabroad@yahoo.com