Η δική μας ιστορία μετανάστευσης... ένα μεγάλο ταξίδι!

Για να μιλήσω για το πως φτάσαμε εδώ, θα πρέπει να πάω πολλά χρόνια πίσω, λίγο πριν γεννήσω το πρώτο μου παιδί ... Τότε η Ελλάδα μας δεν βρισκόταν σε αυτή τη τραγική κατάσταση που είναι τώρα. ήταν η εποχή που όλα τα ΜΜΕ μιλούσαν για τη καταστροφή που έρχεται, για τη κρίση, και που εγώ προσωπικά δε πολυπίστευα!

 

2009 λοιπόν και εγώ περίμενα τη κόρη μου, το πρώτο μου παιδάκι.... Η δουλειά του συζύγου (είχε δική του επιχείρηση) δε πήγαινε και τόσο καλά, αλλά για πολλούς και διάφορους λόγους, αλλά και για να μη με αγχώσει επειδή ήμουν έγκυος, μου το απέκρυψε επιμελώς... Αποτέλεσμα? Νοέμβριο γεννήθηκε η Ρέα και Δεκέμβριο έκλεισε με συνοπτικές την επιχείρηση του και βρεθήκαμε άνεργοι και οι δύο με ένα μωρό στην αγκαλιά.... Δε μπορώ να σας περιγράψω πως αισθάνθηκα, αλλά ακόμα δεν ήμουν σε θέση να οραματισθώ πόσο δύσκολες και αποτρόπαιες στιγμές θα ζούσαμε τα επόμενα 2 χρόνια...

 

Εδώ ξεκινάει ο γολγοθάς ανεύρεσης δουλειάς για το σύζυγο, όμως σιγά σιγά η "κρίση" στην Ελλάδα είχε κάνει την εμφάνιση της.. Ήταν τότε, αρχές του 2010 που αρχίσαμε να σκεφτόμαστε να μεταναστεύσουμε, να ζήσουμε σε μία χώρα με καλύτερες προοπτικές για εμάς και τα παιδιά μας! Δεν είχαμε φανταστεί ποτέ όμως ότι θα δυσκολευόμασταν τόσο πολύ να τα καταφέρουμε.. Ο σύζυγος να στέλνει ατελείωτα βιογραφικά κάθε μέρα σε Ελλάδα και εξωτερικό και φως να μη φαίνεται πουθενά.. Συνήθως δε έπαιρνε ποτέ απάντηση και άλλες φορές το θέμα προχωρούσε είτε σε μια, είτε σε πολλές συνεντεύξεις, μα μόλις κοντεύαμε να τελεσιδικήσουμε πάντα κάτι στράβωνε... Δε θα αναφέρω άλλες λεπτομέρειες διότι αυτή η εποχή με έχει πονέσει ανεπανόρθωτα, μόνο θα σας πως ότι σε αυτά τα δύο χρόνια, παραπάνω από τα μισά είχαμε να συντηρούμε σπίτι όντας και οι δύο άνεργοι.. Να 'ναι καλά ο πατέρας μου, η θεία μου και γενικότερα η οικογένεια μου που μας στήριξε όσο δε πήγαινε άλλο, στη κυριολεξία μας έπιασαν από το χέρι και στιγμή δε μας άφησαν να πέσουμε στο γκρεμό, πλάι στον οποίο βαδίζαμε.....

 

2011 αρχές και κάτι εντελώς απροσδόκητο συμβαίνει... Μένω έγκυος στο γιο μας... Ήταν κάτι που καθόλου δε προσπαθήσαμε, ούτε είχαμε καν σκεφτεί να κάνουμε 2ο παιδί σε τέτοιες συνθήκες.. όμως με μια και μόνη επαφή εκείνο το μήνα....συνέβη... Ναι, το ξέρω ότι μια ανώτερη δύναμη τον έστειλε στη ζωή μας, γιατί από τότε και μετά όλα πήραν σιγά σιγά το δρόμο τους...! Λίγους μήνες μετά ο σύζυγος βρήκε μια δουλειά, με σχετικό μικρό εισόδημα μεν, αλλά ήταν η αρχή της βελτίωσης... Ο γιος μας από τη κοιλιά μου ήδη μας έφερνε τύχη... Ήταν πολλοί αυτοί που μας θεωρούσαν ανεύθυνους και τρελούς που δε το ρίξαμε, αλλά σε εμάς δε πέρασε στιγμή από το μυαλό μας και όλα έδειξαν ότι πολύ καλά κάναμε...! Οκτώβριο του 2011 το τυχερό μας αστέρι, ο γιος μου ήρθε στο κόσμο και μου φώτισε το τόσο σκοτεινό και δύσβατο δρόμο που βάδιζα!!!

 

Τέλη Νοεμβρίου, μόλις ένα μήνα μετά τη γέννηση του, εμφανίζεται το ενδεχόμενο της δουλειάς, εδώ στην Ρουάντα... Ήμασταν τόσο φοβισμένοι, άλλωστε άλλες 3 φορές ως τότε είχαμε φτάσει τόσο κοντά στο να βρούμε δουλειά στο εξωτερικό, και στη κυριολεξία τη τελευταία στιγμή ΠΑΝΤΑ κάτι στράβωνε.. Αυτή τη φορά όμως υπήρχε στη ζωή μας το τυχερό μας αστέρι, ο Αλέξης και τίποτα δε θα στράβωνε πια.. Είχαμε αρχίσει πλέον να φτάνουμε στο τέλος αυτού του σκοτεινού τούνελ...

 

Ήμασταν έξω, στο στέκι μας με τον άντρα μου και τα παιδιά μου, ήταν μέσα Δεκεμβρίου, μια πολύ βροχερή μέρα, όταν χτυπάει το τηλέφωνο και ακούμε από την άλλη γραμμή ότι σε 1 μηνά έρχεται ο διευθυντής της εταιρείας στη Ελλάδα, να τα πούνε και να φύγουνε μαζί, πρώτα για αγορές μηχανημάτων στο Ντουμπάι και μετά στη Ρουάντα..Θυμάμαι σαν εχθές το βλέμμα του άντρα μου.... αλλά και το πως αισθάνθηκα εγώ! Ναι μεν θέλαμε δουλειά, αλλά όχι να χρειαστεί να μείνουμε χώρια για τόσο καιρό, άλλωστε ακόμα και αυτή τη φορά φοβόμασταν ότι κάτι πάλι θα στραβώσει και δεν είχαμε μπει μέχρι και την ημέρα που μπήκε στο αεροπλάνο, στη διαδικασία να εμπεδώσουμε τι μας συμβαίνει..

 

Ερωτήματα; Ναι ΠΟΛΛΑ! Αφρική; Πως θα είναι εκεί; Είναι ασφαλές μέρος για τα παιδιά; Πότε θα μπορέσουμε να πάμε κοντά στον άντρα μου, τότε δε γινόταν με το δεδομένο ότι ο γιος μας ήταν μόλις 3 μηνών. Θα αντέξουμε τόση απόσταση; Πως θα ζήσουν τα παιδιά τόσο καιρό μακριά από τον μπαμπά τους; Πως θα είναι η ζωή μας εκεί; Πως θα αφήσουμε πίσω τους γονείς μας;................κλπ.

Η απάντηση σε όλα αυτά μια! Θα το δοκιμάσουμε, να δώσουμε την ευκαιρία στη ζωή μας να πάρει τη πάνω βόλτα, να αρχίσουμε να ζούμε και πάλι χωρίς ατελείωτα άγχη για τα πιο απλά πράγματα και θα μπορέσουμε να χτίσουμε κάτι για τα παιδιά μας και θα πάψουμε να ζούμε σε αυτή τη μιζέρια! Είμαστε δυνατοί και αγαπιόμαστε, περάσαμε τα χειρότερα και ήρθε πλέον η ώρα να αρχίσουμε να ζούμε και τα καλύτερα!

 

Σε λιγότερο από μήνα είχαμε αποφασίσει ότι το καλύτερο θα ήταν να μείνουμε εμείς πίσω για ένα χρόνο και να φύγουμε όλοι μαζί τα επόμενα Χριστούγεννα, έτσι και ο γιος μας θα είχε πλέον ξεπεταχτεί, θα είχε ολοκληρώσει το μεγαλύτερο κομμάτι των εμβολίων του, εγώ θα είχα βάλει σε μια σειρά όλες τις οικονομικές εκκρεμότητες που είχαμε, η κόρη μας, 2 χρονών και 3 μηνών τότε, θα ξεκινούσε άμεσα σε αγγλόφωνο παιδικό σταθμό προκειμένου να εγκλιματιστεί με τη γλώσσα και να της είναι πιο εύκολο να συνηθίσει τα νέα δεδομένα και ο άντρας μου από την άλλη θα ήταν σε θέση να προετοιμάσει το έδαφος ώστε να είναι όσο πιο ομαλή γίνεται η μετάβαση μας εδώ!

 

Έτσι λοιπόν, δίχως να το καταλάβουμε πέρασε 1 μήνας και ένα πρωί Σαββάτου βρέθηκα να οδηγώ στην αττική οδό με κατεύθυνση για αεροδρόμιο (με τη καρδιά μου άδεια και το μυαλό γεμάτο με ασυνάρτητες σκέψεις), σε ένα αυτοκίνητο με βαλίτσες, τα παιδιά μου στα πίσω καθίσματα και τον άντρα μου δίπλα μου να μου κρατάει  το χέρι... Ήταν φοβερά δύσκολο για εμένα, όμως φαντάζομαι και εκείνον που έφευγε, χωρίς να ξέρει ουσιαστικά σε τι μέρος πάει και τι συνθήκες θα βρει, άφηνε τα παιδιά και τη γυναίκα του πίσω και δεν ήξερε ούτε καν πότε θα μπορέσει να τους ξαναδεί, αν θα βρει καλό ίντερνετ για να μπορεί να επικοινωνεί μέσω skype και τόσα άλλα που μπορεί να τον απασχολούσαν..

 

Θυμάμαι ακόμα ότι ήμασταν εκεί έξω από τη πύλη και τον αγκάλιασα σφικτά κλαίγοντας, αισθανόμουν τόσο απελπισμένη που φεύγει μακριά μας και μένω μόνη πίσω με τα δύο παιδιά μας... Μας αγκάλιασε 2 και 3 φορές και μετά γύρισε τη πλάτη και έφυγε.....και τότε άδειασε όλος μου ο κόσμος!!! Πήραμε το δρόμο της επιστροφής στο σπίτι εγώ και τα παιδιά, όμως ήμασταν μισοί... δεν ήταν ολοκληρωμένη η οικογένεια μας και όλο το δρόμο δε μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου.... και η κόρη μου για μήνες μετά έλεγε: "Ο μπαμπάς έφυγε και η μαμά κλαίει". Τις πρώτες εβδομάδες στο σπίτι οτιδήποτε που μου τον θύμιζε με έκανε να κλαίω.. Αισθανόμουν φοβερή μοναξιά μακριά του και από την άλλη με φόβιζαν τόσα πολλά, ζήλιες, ανασφάλειες το έκαναν πολύ δύσκολο...

 

Ο καιρός άρχισε να περνάει και σε αυτό τον 1 χρόνο ο άντρας μου κατάφερε να έρθει 3 φορές να μας δει και τη 4η ήταν τα Χριστούγεννα όπου ήρθε για να μας πάρει.... Κάθε φορά που έφευγε οι πρώτες εβδομάδες ήταν αρκετά δύσκολες για εμένα, αλλά μην έχοντας άλλη επιλογή σιγά σιγά ξαναπροσαρμοζόμουν.... Για τη κόρη μου πάλι το 1ο κομμάτι της απουσίας του που ήταν ως το Πάσχα δεν ήταν τόσο δύσκολο, του μιλούσε στο τηλέφωνο και δεν έδειχνε να της λείπει τόσο, μετά τα πράγματα χειροτέρεψαν, σταμάτησε να του μιλάει, από τη μια σε εκείνον έδειχνε αδιαφορία αλλά σε εμένα πόσο της λείπει και αυτό κόστιζε πολύ και σε μένα αλλά και σε αυτόν.. Από την άλλη ο γιος μας μεγάλωσε το πρώτο χρόνο της ζωής του δίχως πατρική φιγούρα. Σε αυτό τον καιρό πέρασα από διάφορες φάσεις, ήταν αποφασισμένο εξαρχής ότι θα πάω μαζί του, αλλά δε μπορούσα να μη σκέφτομαι το πως θα είναι η ζωή μου, αλλά και των παιδιών μου, σε μια τριτοκοσμική χώρα... Νοέμβριο άδειασα το σπιτάκι μας, αλλά πλέον δεν είχα λύπη αλλά προσμονή για την ημέρα που θα είμαστε πάλι όλοι μαζί στο νέο μας σπίτι.... Δεκέμβριος.... ένας μήνας όχι γιορτών για εμάς, αλλά ατελείωτου τρεξίματος για τα ετοιμάσουμε όλα... 2 Ιανουαρίου είχε κλειστεί το εισιτήριο μας!!!! Ο μήνας αυτός πέρασε σα σίφουνας και πλέον είχαμε φτάσει στη 1/1/2013 και αρχίσαμε να αποχαιρετάμε συγγενείς (τους φίλους τους είχαμε ήδη αποχαιρετήσει τις προηγούμενες μέρες)... Θυμάμαι τη λύπη τους που φεύγουμε και εγώ από τη μία στεναχωριόμουν που ήταν έτσι εκείνοι, λυπόμουν που θα κάνω τόσο καιρό να τους δω  και από την άλλη είχα τέτοια αγωνία για τη νέα μας ζωή και ανυπομωνούσα να γίνουμε και πάλι οικογένεια και να ζήσουμε επιτέλους φυσιολογικά....

 

Ήρθε λοιπόν η μεγάλη αυτή μέρα και ξεκινήσαμε για το αεροδρόμιο με 1 αυτοκίνητο γεμάτο πράγματα, 1 ταξί επίσης γεμάτο και 7 κούτες στο φορτηγό της μεταφορικής.... Αφήσαμε τόσα πίσω, όμως και πάλι είχαμε μαζί τόσα πολλά πράγματα!!!!  Αφού λοιπόν κάναμε check in, τακτοποιήσαμε την αποστολή των πραγμάτων με τη μεταφορική, ήρθε και η ώρα να αποχαιρετήσω τον πιο αγαπημένο μου άνθρωπο, τη μαμά μου, εκείνη ήταν που μας είχε πάει στο αεροδρόμιο.... ήταν μόνο τότε που έκλαψα, ήταν αφόρητος ο πόνος, μόνο η σκέψη ότι θα έκανα να τη δω τόσο καιρό και θα στερούμουν όλα αυτά που κάναμε μαζί......ήταν και η σκέψη ότι εκείνη θα έμενε πίσω μόνη μιας και ο αδερφός μου ζει στην Αμερική και οι γονείς μου είναι χωρισμένοι.. Όμως η ώρα είχε έρθει, την έσφιξα στην αγκαλιά μου, της είπα να μη στεναχωριέται και ότι θα μιλάμε κάθε μέρα... και έφυγα...

 

Σα σήμερα κλείνω 2 ακριβώς μήνες εδώ... Δε μπορώ να πω ότι έχω προσαρμοστεί, πως άλλωστε μπορεί να γίνει τόσο γρήγορα, ενώ έχω βρεθεί σε μια τόσο διαφορετική χώρα... Οι άνθρωποι εδώ είναι χαρούμενοι και χαμογελαστοί και ας έχουν ελάχιστα.. Τα παιδιά τα βλέπεις να περπατούν μόνα στο δρόμο από αρκετά μικρές ηλικίες και να είναι ευτυχισμένα παίζοντας με ένα λάστιχο ποδηλάτου... όλα αυτά που για εμάς είναι δεδομένα γι' αυτούς δεν είναι... Εδώ γίνονται διακοπές ρεύματος και νερού σχεδόν  κάθε μέρα, εδώ δεν υπάρχουν παιδικές χαρές, μουσεία, θέατρα, σινεμά,  ωραία μαγαζιά, μεγάλα mall, μεγάλη ποικιλία σε προϊόντα και παιχνίδια, πολλά εστιατόρια και κλαμπ και πολλά άλλα με τα οποία κάποτε γεμίζαμε την καθημερινότητα μας...

Αυτό που υπάρχει όμως εδώ είναι η οικογένεια μας πιο ενωμένη και αγαπημένη από ποτέ.. Μπορεί συχνά να γκρινιάζω και να μου λείπουν χίλια δυο, αλλά στο τέλος της ημέρας εδώ έχουμε μόνο ο ένας τον άλλο και αυτό φτάνει....Μείναμε τόσο καιρό χώρια και λείψαμε τόσο πολύ ο ένας στον άλλο που όλα αυτά που δεν έχουμε, υπερκαλύπτονται από το γεγονός ότι είμαστε μαζί...

 

Η κόρη μου σιγά σιγά δείχνει ότι προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα (θα σας γράψω και το ταξίδι της δικής της προσαρμογής κάποια στιγμή) και είναι ευτυχισμένη γιατί έχει και πάλι το μπαμπά της κοντά.... Όσο για το γιο μας, τώρα αρχίσανε να γνωρίζονται, και ακόμα και αν δε θέλει πολλές φορές να κάτσει στην αγκαλιά του, βλέπω τη χαρά του όταν βλέπει το αυτοκίνητο να πλησιάζει και εκείνος τρέχει προς το μέρος του αν είμαστε και εμείς έξω, ή πηγαίνει στην εξώπορτα, βγάζοντας χαρούμενες φωνούλες και λέγοντας μπαμπά, δείχνοντας έξω και χαιρετόντας! Τα παιδιά χρειάζονται και τους 2 γονείς τους και τους λείπουν οι επιλογές και τα αγαθά, τουλάχιστον όχι σε αυτή την ηλικία....

 

Όσο για την Ελλάδα; Την αγάπησα ακόμη περισσότερο τώρα που έφυγα, μου λείπει πολύ, πιο πολύ από ότι περίμενα αλλά και πάλι δε θέλω να ξαναγυρίσω πίσω.. Η μιζέρια, η ανεργία, το χάλια πολιτικό προσκήνιο, αυτοί που εμείς ως Έλληνες επιλέξαμε να κυβερνήσουν τη χώρα μας και τη κατάντησαν έτσι, η έλλειψη πρόνοιας, οργάνωσης, παιδείας και πολλά άλλα την κάνουν ελκυστική σα προορισμό διακοπών και αντάμωσης των αγαπημένων μόνο.. Τα παιδιά μου θέλω να μεγαλώσουν κάπου άλλου.. Ίσως όχι εδώ, αλλά θα επιδιώξουμε να μεταφερθούμε σε μια άλλη χώρα, καλύτερη σε μερικά χρόνια..

 

Αυτό ήταν το δύσκολο ταξίδι μας.....το συμπέρασμα; Μετά από μια μεγάλη καταιγίδα πάντα βγαίνει ο ήλιος... Μπορεί σε εμάς να πήρε σχεδόν 3 χρόνια να ορθοποδήσουμε και να αρχίσουμε να ζούμε κανονικά, όμως άξιζε, το ταξίδι μας έκανε πιο ώριμους, πιο δυνατούς και τελικά μείναμε μαζί!!

 

Φιλικά

Εμμανουέλα

 

Περιμένουμε και τις δικές σας ιστορίες μετανάστευσης στο greekmothersabroad@yahoo.com.