Το χρονικό προσαρμογής ενός παιδιού, του δικού μου παιδιού...!

Σήμερα αισθάνθηκα την ανάγκη να σας μιλήσω για το πως αντιμετώπισε η κόρη μου τις τόσο τεράστιες αλλαγές που έγιναν στη ζωή της το τελευταίο ένα χρόνο! Πρώτα θα έφευγε ο μπαμπάς, παράλληλα ξεκίνησε παιδικό σταθμό και θα ήταν για πρώτη φορά για κάποιες ώρες μακριά μου και στη συνέχεια στα 3 της χρόνια θα έπρεπε να αποχωριστεί το σπίτι της, τους φίλους της, συγγενείς, σχολείο, αγαπημένες δασκάλες και συμμαθητές και να βρεθεί σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον με νέα δεδομένα, αλλά θα είχε και πάλι τον μπαμπά δίπλα της.

Τη κόρη μου ξεκινήσαμε να τη προετοιμάζουμε για τη μετανάστευση μας στην Αφρική ένα χρόνο πιο πριν, τότε που ο μπαμπάς έφυγε για εδώ και αποφασίσαμε και εμείς να τη ξεκινήσουμε σε ένα καθαρά αγγλόφωνο παιδικό σταθμό προκειμένου να μάθει τη γλώσσα και τουλάχιστον όταν φτάναμε εδώ να μην είχε πρόβλημα στο θέμα της επικοινωνίας. Λίγο πριν φύγει ο μπαμπάς και αρκετά συχνά αφότου έφυγε της μιλούσαμε για το τι επρόκειτο να συμβεί... Δε ξέρω γιατί αλλά το ένστικτο μου μου έλεγε ότι μόνο αν κατάφερνε να εμπεδώσει μέσα από τη καθημερινότητα της τις αλλαγές που επρόκειτο να συμβούν θα μπορούσε να τις αντιμετωπίσει καλύτερα όταν η μέρα θα ερχόταν! Αυτό που κυρίως της άρεσε ήταν μια μικρή ιστορία που της έλεγα το βράδυ πριν να κοιμηθεί..... "Μια μέρα λοιπόν πήγαμε τον μπαμπά στο αεροδρόμιο και μπήκε σε ένα μεγάλο αεροπλάνο και πέταξε μακριά, σε άλλη ήπειρο, στην Αφρική! Πήγε εκεί χωρίς εμάς για να μπορέσει να βρει το καινούργιο μας σπίτι, να φτιάξει το δικό σου δωμάτιο αλλά και του Αλέξη και στο μεταξύ θα δουλεύει πολύ για να έχεις όσα χρειάζεσαι, ωραία ρούχα, παιχνίδια, καλό σχολείο, φαγητό... Θα έρθει να μας δει σύνολο 4 φορές, κάθε φορά της έλεγα σε πιο σημείο βρισκόμαστε, πχ έχει έρθει το Πάσχα και τώρα τον περιμένουμε το καλοκαίρι για να πάμε διακοπές, το Οκτώβριο για λίγες μέρες και μετά τα Χριστούγεννα όπου θα μας πάρει και θα μπούμε όλοι μαζί στο αεροπλάνο να πάμε στο νέο μας σπίτι και τη νέα μας ζωή! Ο μπαμπάς σε αγαπάει και σε σκέφτεται κάθε μέρα και μας περιμένει όλους πως και πως κοντά του".. Δε ξέρω αν αυτή η ιστορία τη βοήθησε, αλλά σύντομα έδειξε ότι αντιλαμβανόταν κάποια πράγματα και όταν πλέον φτάσαμε στο Δεκέμβριο, έδειχνε να ανυπομονεί για τη νέα της ζωή...

Ένα άλλο πολύ σημαντικό κομμάτι, ήταν η πρώτη αλλαγή στη ζωή της, η ξαφνική απουσία του μπαμπά από τη καθημερινότητα της. Δεν ήθελα να νομίζει ότι μας εγκατέλειψε, δεν ήθελα να αισθανθεί ανασφάλεια γι' αυτό κάθε μα κάθε μέρα της μιλούσα για εκείνον, το πόσο την αγαπάει και τη σκέφτεται, της έλεγα ιστορίες για τη ζωή του εκεί και τη παρότρυνα να του μιλάει στο τηλέφωνο και το skype όσο πιο συχνά γινόταν. Σε όλο αυτό το καιρό επίσης μας άρεσε πολύ να χαιρετάμε το φεγγάρι, της έλεγα ότι την ίδια ώρα το κοιτάζει και ο μπαμπάς της και τα χαιρετίσματα που του στέλνει του τα διαβιβάζει το φεγγάρι, έτσι όποτε το έβλεπε πήγαινε και το χαιρετούσε λέγοντας "Γεια σου μπαμπά, σε αγαπάω πολύ και μου λείπεις...!". Κάποιες φορές της αγόραζα κάποιο παιχνίδια και της έλεγα ότι ο μπαμπάς της τα έστειλε με το αεροπλάνο. Σίγουρα όλα αυτά τη βοήθησαν ως ένα σημείο αλλά από την άλλη με το παιδικό μυαλό της αισθανόταν άσχημα και γι' αυτό όσο περνούσε ο καιρός έδειχνε όλο και μεγαλύτερο θυμό προς το μπαμπά και απέφευγε να του μιλάει, όταν όμως εκείνος ερχόταν ήταν σα να μην είχε φύγει ποτέ, η χαρά της απερίγραπτη!

Μετά είχαμε το κομμάτι του παιδικού σταθμού.. Αυτό ήταν και το πιο όμορφο κομμάτι της ζωής μας στο τελευταίο χρόνο στην Ελλάδα. Μετά από έρευνα κατέληξα με πολύ μεγάλη ευκολία στο "Flopsy Bunnies"... Ήταν η αύρα του χώρου, η πρώτη ματιά με τις δασκάλες αλλά και ο τρόπος που η ίδια η διευθύντρια μου εξήγησε τι κάνουν μέσα από φωτογραφίες από τη περασμένη χρονιά... Φανταστείτε ότι είχαμε πάει να το δούμε πρώτη φορά και θυμάμαι σα χθες που μου είπε η διευθύντρια άσε τη Ρέα κάτω με τα παιδάκια και τις δασκάλες, πάμε εμείς πάνω να μιλήσουμε και αν κλάψει ή σε ζητήσει θα μας τη φέρουν... Η Ρέα ήταν τότε 27 μηνών και δεν είχε μείνει μακριά μου ποτέ εκτός από ελάχιστες φορές με τη γιαγιά και όμως στη σχεδόν μια ώρα που συζητούσα με τη διευθύντρια η Ρέα όχι μόνο δεν έκλαψε, ούτε καν με ζήτησε και όταν κατέβηκα να τη πάρω την είδα να έχει ενταχθεί στη τάξη και να παίζει στο κήπο με τα άλλα παιδάκια λες και ήταν εκεί καιρό... Είχα ήδη πάρει την απόφαση, αυτός θα ήταν ο παιδικός σταθμός....και ήταν η καλύτερη επιλογή που μπορούσα να κάνω!!! Η κόρη μου δεν έκλαψε ούτε μια φορά, έκανε πολλούς φίλους, το τμήμα της ήταν τόσο δεμένο μεταξύ του, με τις υπόλοιπες μαμάδες ταιριάξαμε και τα παιδάκια μας βρισκόντουσαν και εκτός.. Να φανταστείτε ότι υπήρξαν παιδάκια που έκλαψαν στο άκουσμα ότι η Ρέα θα φύγει, και όπως μου λένε μανούλες που έχω κρατήσει επαφή, τα παιδιά τους ρωτάνε πότε η Ρέα θα γυρίσει. Και βέβαια ήταν και το κομμάτι των εκπαιδευτικών... Δεν ήταν νέες κοπέλες που μόλις έχουν τελειώσει το πανεπιστήμιο, αλλά πιο μεγάλες κυρίες, με απίστευτη ζεστασιά και αγάπη γι' αυτό που κάνουν, πάντα με ένα χαμόγελο και πρόθυμες να συζητήσουν το οτιδήποτε. Άφηνα τη κόρη μου εκεί κάθε πρωί και αισθανόμουν ασφάλεια και εκείνη πήγαινε με χαμόγελο και έφευγε με ακόμα μεγαλύτερο... Τις τελευταίες μέρες μας στην Ελλάδα σφιγγόταν η καρδιά μου, με ενοχλούσε φοβερά η σκέψη ότι θα έπρεπε να αλλάξει σχολείο, δασκάλες και φίλους, όταν εκεί είχε δημιουργήσει τόσο ισχυρούς δεσμούς... Τη τελευταία μέρα έκλαψα και οι δασκάλες της το ίδιο που μας αποχαιρέτησαν...και ακόμα κρατώ επαφή μαζί τους... και σίγουρα όταν πάμε Ελλάδα θα πάμε να επισκεφτούμε και πάλι το "παλιό" μας σχολείο..! Η Ρέα μιλάει κάθε μέρα με αγάπη για το flopsy, τους φίλους και τις δασκάλες της!!! Μέσα από εκεί έμαθε αγγλικά, έκανε φίλους, "μεγάλωσε" κατά ένα τρόπο και ήταν το πρώτα της βήματα μακριά από τη μαμά σε μια μικρή κοινωνία, ιδανική θα έλεγα... Ακόμα με ενοχλεί πολύ που η μετανάστευση μας εδώ σημαίνει πως έπρεπε να στερηθεί το σχολείο της... και πως ο γιος μου δε θα μπορέσει να πάει και αυτός εκεί.. Το θέμα των σχολείων εδώ είναι ένα κομμάτι που πονάει (κυρίως η επιλογή που κάναμε) αλλά θα σας μιλήσω γι' αυτό αναλυτικά σε άλλη ανάρτηση..

Όταν φτάσαμε πολύ κοντά στο σημείο της αναχώρησης μας η Ρέα έδειχνε απόλυτα έτοιμη και ανυπόμονη για τη νέα της ζωή, από τις ιστορίες και τις περιγραφές μου ήξερε ακριβώς τι επρόκειτο να συμβεί και δεν έδειχνε να την ενοχλεί καθόλου... Χαιρετίσαμε όλους μας τους φίλους και συγγενείς και μπήκαμε στο "νανονο όλοι μπιζί" (στο αεροπλάνο όλοι μαζί), όπως λέγαμε τόσο καιρό..... Μετά από ένα ΠΟΛΥ κουραστικό ταξίδι φτάσαμε εδώ.....

Φτάνοντας εδώ βρεθήκαμε σε μια εντελώς διαφορετική χώρα από τη δική μας... Ενώ περίμενα η Ρέα να με ρωτήσει κάτι για το διαφορετικό χρώμα των ανθρώπων δε το έκανε ποτέ.... Από τη πρώτη στιγμή έδειξε να αποδέχεται τα νέα δεδομένα, τόσο εύκολα που μου έκανε εντύπωση... Μια εβδομάδα μετά την άφιξη μας τη πήγαμε να δει το καινούργιο της σχολείο και έδειξε να της αρέσει μιας και από τη πρώτη ημέρα, που εμείς απλά είχαμε πάει να τη γράψουμε, να γνωρίσουμε τη δασκάλα της και να φύγουμε, εκείνη ζήτησε να μείνει.. Απόρησα και εγώ με την ανεξαρτησία της... Βέβαια τις πρώτες μέρες προσπαθούσε να επικοινωνήσει πιο πολύ στα ελληνικά απ' ότι στα αγγλικά και κανείς δε τη καταλάβαινε, ξεκίνησε για καμιά εβδομάδα να τα κάνει πάλι πάνω της και γενικά απ' ότι μας λένε οι δασκάλες της στο σχολείο ακόμα και τώρα που έχουν περάσει 2 μήνες, ενώ πάει σχολείο στις 8, αρχίζει να μιλάει μετά τις 10... Δε μπορώ να φανταστώ πόσο έξω από τα νερά της αισθανόταν και παράλληλα στεναχωριόμουν και εγώ τόσο πολύ που της αλλάξαμε όλα τα δεδομένα και όσα την έκανα να περνάει καλά! Θα μου πείτε εδώ έχει κάτι πολύ πιο σημαντικό, τον μπαμπά της!

Η Ρέα δεν έκανε ποτέ κάποιο παράπονο για την εδώ ζωή, ή αρνήθηκε να πάει σχολείο,και όσες φορές και αν τη ρωτήσαμε μας έλεγε ότι περνάει καλά. Από την άλλη όμως έβλεπα ότι από όταν ήρθαμε εδώ δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για τίποτα, δεν έπαιζε, ούτε καν με τα αγαπημένα της παιχνίδια, ζητούσε να δει τα αγαπημένα της παιδικά, κάτι που παλιά απολάμβανε και στο λεπτό έφευγε από τη τηλεόραση, όταν ήμασταν σπίτι ήταν όλη μέρα καθισμένη στο καναπέ, με άρνηση να κάνει οτιδήποτε και γενικά δε μπορούσε να συγκεντρωθεί σε τίποτα... Στην αρχή λέω φάση είναι θα περάσει, αλλά αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε για 2 μήνες... και συνέπεσε με τη μια εβδομάδα που δεν είχαν σχολείο. Δε ξέρω αν είχε να κάνει κάτι με αυτό, αλλά εδώ και 2 βδομάδες ξαναβρήκε και πάλι τον εαυτό της... Όταν αυτό συνέβαινε ανησυχούσα πάρα πολύ και πίστευα ότι έτσι εκδηλώνει τη δυστυχία της για όλα αυτά που δεν έχει εδώ (δεν υπάρχουν παιδότοποι, παιδικές χαρές, δεν μας καλούν άλλες μαμάδες σπίτι τους ώστε να τα παιδιά να παίξουν, δε πηγαίνουμε ατελείωτες βόλτες τα σαββατοκύριακα, δε μας καλούν σε παιδικά πάρτυ, δεν έχει πλέον ένα τόσο όμορφο δωμάτιο σαν αυτό της Αθήνας, δεν...δεν..), αλλά δεν ήταν αυτό, ήταν ο τρόπος που το παιδί μου έφτασε να προσαρμοστεί, ήταν ο τρόπος που εκδήλωνε τη λύπη για όσα άλλαξαν εν μια νυκτί στη ζωή της...

Είμαι τόσο περήφανη για εκείνη, πως από εκεί που ναι μεν καταλάβαινε και μιλούσε λίγα αγγλικά, σε 2 μήνες έχει φτάσει να κάνει ολόκληρες προτάσεις και μπορεί να συνεννοηθεί άνετα με οποιονδήποτε! Είμαι περήφανη που ενώ έχασε σχεδόν ότι αγαπούσε σιωπηρά κατάφερε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και δεν έχασε στιγμή το λαμπερό της χαμόγελο... Είμαι περήφανη που η κόρη μου, αν και 3 χρονών με τη δύναμη, την ανεξαρτησία της και το τσαγανό που τη διακρίνει, δίνει μαθήματα δύναμης ακόμη και σε μένα, που έχουν περάσει δύο μήνες αλλά εγώ ακόμα αδυνατώ να συμβιβαστώ με τα νέα δεδομένα. Είμαι περήφανη που η καρδιά της είναι γεμάτη από αγάπη για όλους και κάθε μέρα μου λέει πόσο αγαπάει τις παλιές δασκάλες της και φίλους και δε τους ξεχνάει και ας είναι πλέον μακριά τους. Είμαι περήφανη που κατάφερε να κάνει νέους φίλους και που σιγά σιγά έχει αρχίσει να μοιράζεται μαζί μου τα ονόματα τους.... Είμαι περήφανη για τη Ρέα γιατί βλέπω ότι μέσα της έχει πολύ δύναμη, μαζί με αγάπη και ευαισθησία και ξέρω πως αυτά θα τη πάνε μπροστά στη ζωή της...

Μανούλες αν βρεθείτε στην ίδια κατάσταση κάντε υπομονή και δώστε τους χρόνο και χώρο να προσαρμοστούν. Μπορεί να μην αντιδράσουν με το τρόπο που περιμένετε και ίσως κάποιες αντιδράσεις τους να μη μπορέσετε να τις συνδέσετε με τη περίοδο προσαρμογής, αλλά σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι για παιδάκια αυτής της ηλικίας να εκφράσουν το πως αισθάνονται...!

Ρέα μου, κορίτσι μου, σε ευχαριστώ για τα μαθήματα ζωής που μου δίνεις κάθε μέρα από τη στιγμή που ήρθες στη ζωή μου, σε ευχαριστώ που μου δίνεις το κίνητρο να θέλω να γίνω ένας καλύτερος άνθρωπος, σε ευχαριστώ για τις πολλές αγκαλιές και τα πολλά φιλάκια που μου δίνεις κάθε μέρα, σε ευχαριστώ για την αδυναμία που μου έχεις,σε αγαπάω με όλη μου τη καρδιά και θα είμαι πάντα κοντά σου, ακόμα και όταν δε ζω, όπως λες και εσύ "Η μανούλα θα είναι πάντα μαζί μου, μέσα στη καρδούλα μου"!


Εμμανουέλα

Αν θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας και κάποιο δική σας ιστορία, στείλτε τη στο greekmotherabroad@yahoo.com