Mετανάστευση στην Ζάμπια - Μια ιστορία που μας δείχνει ότι τελικά άμα το θέλουμε όλα φτιάχνουνε!!!

Καλημέρα λοιπόν και από μένα,

Με λένε Μαρία και μένουμε στην Λουσάκα της Ζάμπιας τον τελευταίο 1,5 περίπου χρόνο... Από που να το πρωτοπιάσω το θέμα...

Ο άντρας μου τραπεζικός και εγώ ιδιωτική υπάλληλος σε μία Ελλάδα που η πτώση της φαινόταν μεγάλη και βίαιη. Πάντα υπήρχε η πρόσκληση από τους συγγενείς μου για να πάμε Ζάμπια αλλά ποτέ δεν το είχαμε σκεφτεί σοβαρά. Το παλεύαμε και το βασικό ήταν ότι ήμασταν μόνοι μας. Παιδί δεν υπήρχε ούτε καν σαν προοπτική... Ώσπου τον Σεπτέμβρη του 2010 ένα αστεράκι ήρθε να προστεθεί στον ουρανό μας! Ο Αντώνης πιστεύω πως υπήρξε ο καταλύτης σε αυτήν μας την απόφαση να έρθουμε Αφρική! Ένα μεσημέρι καθόμασταν με τον Σάββα και τρώγαμε και τον ρώτησα "Δηλαδή φεύγουμε...;;;". Ποτέ δεν θα ξεχάσω το πως με κοίταξε στα μάτια και με ρώτησε "Δεν θες; Πάμε ρε μωρό μου....Να κάνουμε κάτι όχι για μας. Για τον Αντώνη!". Εκείνο το βράδυ πήρα την κουμπάρα μου τηλέφωνο και το μόνο που κατάφερα να της πω μέσα σε λυγμούς ήταν " Έχω ανάγκη να με ακούς να κλαίω.". Επί 15 λεπτά απλά με άκουγε να κλαίω... Το είχαμε πάρει λοιπόν απόφαση. Θα φεύγαμε από Ελλάδα και θα πηγαίναμε Ζάμπια. Εγώ, ο Σάββας και ο μόλις ενός έτους Αντώνης. Αποχαιρετώ λοιπόν μαμά με πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας, γιαγιά και φίλους, όσους άντεξα να δω βέβαια γιατί ήξερα πως τους άφηνα πίσω να παλεύουν με θηρία... Αισθανόμουν σαν να ήταν κάποιος δικός μου στην εντατική και εγώ δεν μπορούσα να πάω να τον δω. Αισθανόμουν ότι λιποτακτούσα, ότι εγώ ήμουν η αδύναμη και όλοι οι υπόλοιποι οι δυνατοί...

1η Νοέμβρη φτάσαμε Ζάμπια. Με υποδέχτηκαν η θεία μου και ο άντρας μου που ήταν ήδη εκεί 3 μέρες πριν μια και είχαμε ακολουθήσει διαφορετικά δρομολόγια. Άλλη ιστορία το γιατί...Ας όψεται το σκυλί μας που δεν μπορούσε να ταξιδέψει με British Airways που ήταν και το πιο βολικό δρομολόγιο....! Και ξαφνικά είμαι με ένα μωρό, σε μία ξένη χώρα, χωρίς αμάξι, χωρίς δουλειά έτσι ως ώστε να μπορώ να ξεφεύγω, χωρίς φίλους και χωρίς πρόσβαση στο Ίντερνετ.... Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρώτη φορά που μίλησα μέσω Skype με την φίλη μου στην Θεσσαλονίκη, ήθελα να αγκαλιάσω την οθόνη αλλά απλά την κοιτούσα και τα μάτια μου έτρεχαν.... Κάθε πρωί ήταν και ένας εφιάλτης. Άνοιγα την τηλεόραση στην ΕΡΤ WORLD και απλά άκουγα ελληνικά. Έβλεπα το ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΛΛΑΔΑ και ένιωθα έστω για λίγο πως ήμουν στο σπίτι μου στη Ρόδο, ότι μπορούσα να πάρω το αμάξι μου και να δω λίγη θάλασσα. Όλο το πρωινό έκλαιγα ακόμα και μπροστά στο παιδί μου και τα μεσημέρια που ερχόταν για λίγο ο Σάββας ενώ ήθελα να ξεσπάσω σε λυγμούς στην αγκαλιά του πιεζόμουν να μην το κάνω, προκειμένου να του δείξω ότι καλά κάναμε και ήρθαμε εδώ και πως δεν είμαι η αδύναμη Μαρία που όλοι ήθελαν να πιστεύουν. Με το που έφευγε για δουλειά, έπεφτα πάλι στα δίχτυα του ίδιου μου του εαυτού. Το βράδυ ξάπλωνα με το μικρό μου και έκλεινα τα μάτια. Ονειρευόμουν το δωμάτιο του στη Ρόδο. Με πόση λαχτάρα το είχα ετοιμάσει. Με πόση αγάπη το είχα στολίσει με μικρά πράγματα , δείγματα απύθμενης αγάπης... Και έτσι περνούσαν οι μέρες και οι μήνες. Με το να κλαίω και να προσπαθώ να συνηθίσω. Να συνηθίσω μία χώρα χωρίς (ήθελα εγώ να το βλέπω έτσι!) κουλτούρα, χωρίς πολιτισμό. Δεν ήθελα το παιδί μου να μεγαλώσει με αγγλική νοοτροπία, χωρίς ελληνική παιδεία, χωρίς δεσμούς ανάμεσα σε αυτόν και στις οικογένειες μας. Ένα Skype και ένας μήνας στην Ελλάδα πόσο κενό να καλύψουν όταν αυτό που ένιωθα εγώ ήταν ένα χάσμα; Μέσα σε όλα ήρθε να προστεθεί και μία κρίση στον γάμο μου τεραστίων διαστάσεων. Να προσπαθώ να βγω στην επιφάνεια και λες και είχα μία πέτρα στα πόδια που όλο με τραβούσε προς τον βυθό. Όλοι καταλάβαιναν πως ήμουν ένα βήμα πριν την κατάθλιψη. Φίλοι της θείας μου, την έπιαναν να της μιλήσουν για μένα. "Πάντα θλιμμένη είναι η ανιψιά σου, πάντα με βουρκωμένα μάτια την βλέπουμε, πάντα μας μιλάει για την Ελλάδα..." Απλά μία μέρα σταμάτησα να χαιρετάω κόσμο. Αν δεν με έβλεπαν , δεν θα ήξεραν...

Ξεκίνησα να δουλεύω έστω για 3-4 ώρες την ημέρα και εκεί κάπως τα πράγματα ηρέμησαν. Για λίγο! Εκεί κάπου προστέθηκε το άγχος για ένα δεύτερο μωρό.... Ο Αντώνης θα ξεκινούσε σταθμό σε κάποια φάση , εγώ ήθελα δεύτερο μωρό. Και το ήθελα ΤΩΡΑ! Εκεί πάλι άρχισε το άγχος, η γκρίνια, οι απαιτήσεις και ο θυμός. Θύμωνα με τον άντρα μου, με τον εαυτό μου με την ζωή μου την ίδια. Άρχισα να απαιτώ από τους άλλους αυτά που έπρεπε να δώσω εγώ στον εαυτό μου. Φυσικά το δεύτερο παιδί δεν ήρθε ποτέ και ευτυχώς. Και κάπου εκεί άρχισα να τρώω...Λες και δεν είχα κάβα τα κιλά της εγκυμοσύνης. 20! Ζωή να χουν!!! Με ένα μίζερο σκεπτικό και με μία ακόμα πιο μίζερη συμπεριφορά απέναντι στον Σάββα αλλά και απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό περνούσαν οι μέρες. Άχρωμες, άσκοπες και αδιάφορες.

Η αλλαγή μέσα μου ήρθε με ένα ταξίδι στην Νότιο Αφρική, στο Γιοχάνεσμπουργκ. Εγώ, ο Αντώνης μου , η θεία μου και τα ξαδέρφια μου. Δύο γυναίκες και 3 πιτσιρίκια σ' ένα ταξίδι για ψώνια! Τι καλύτερο! Γυρνούσαμε όλο το πρωινό και το βράδυ αράζαμε στο ξενοδοχείο.... Τα παιδιά να παίζουν μέσα στο δωμάτιο και εγώ με την θεία μου να πίνουμε το καφεδάκι μας, να βλέπουμε με την ησυχία μας αυτά που είχαμε ψωνίσει και να κουτσομπολεύουμε τους άντρες μας που είχαμε αφήσει πίσω να δουλεύουν! Εκεί ήταν που πήρα τις ανάποδες! Είμαι υγιής, έχω ένα υπέροχο παιδί και έναν ακόμα πιο υπέροχο άνθρωπο δίπλα μου. Έχω επίσης την οικονομική δυνατότητα να πηγαίνω "τονωτικά" τριήμερα και να απολαμβάνω την παρέα του παιδιού μου. Απομάκρυναν από την σκέψη μου την επιθυμία ενός δεύτερου παιδιού γιατί συνειδητοποίησα πως από τη μία τα στερεότυπα του "μα με ένα θα μείνεις;;;" και από την άλλη η εξωτερική μου εμφάνιση που με έριχνε ψυχολογικά και αυτή, έπρεπε πια να ασχοληθώ λίγο ταυτόχρονα με το "μέσα" μου και με το "έξω" μου... Όλα τα άλλα μπορούσαν να περιμένουν. Γύρισα λοιπόν Λουσάκα. Ξεκίνησα εγώ δίαιτα και γυμναστήριο και ο Αντώνης σταθμό. Κατάλαβα πως είμαι τυχερή όχι γιατί έφυγα από την Ελλάδα και γλίτωσα όπως μου λένε κάποιοι. Αλλά γιατί βρήκα την ευκαιρία εδώ στην Αφρική να με μάθω. Να μάθω τα όρια και τις αντοχές μου, Να μάθω τι πραγματικά θέλω. Από τον εαυτό μου! Όχι από τους άλλους. Θέλω να σταματήσω να κλαίω τόσο πολύ. Ναι, μου λείπουν οι φίλες μου. Και η γιαγιά μου. Και η αδερφή μου. Και η μαμά μου. Αλλά είναι εκεί. Με περιμένουν. Σε δύο μήνες πάω Ελλάδα. Δεν νιώθω πια αυτή τη λαχτάρα να πάω. Ξέρω πως όταν προσγειωθώ στο Βενιζέλος δεν θα με κοιτάνε οι τουρίστες σαν αξιοθέατο όπως την πρώτη φορά που κόντεψα να πλημμυρίσω το αεροδρόμιο. Αυτή τη φορά θα απολαύσω περισσότερο τον ήλιο και την θάλασσα. Νησιώτισσα γαρ! Αυτή τη φορά θα περάσω ακόμα πιο όμορφα στην Ελλάδα. Θα πάω Αθήνα, Κρήτη, Θεσσαλονίκη και Ρόδο! Θα δω φίλους, συγγενείς και θα φάω παγωτό!

Θα γυρίσω όμως πάλι πίσω. Σε μία χώρα που με αγκάλιασε. Που έχει την δική της κουλτούρα και πολιτισμό. Σε μία χώρα που οι άνθρωποι χαμογελούν. Θα γυρίσω πίσω να ξαναρχίσω τις αγιογραφίες και το βιβλίο που ξεκίνησα να γράφω. Και όλα αυτά θα τα κάνω με πολλή αγάπη για τον εαυτό μου. Γιατί το μυστικό εκεί κρύβεται... Στην αγάπη που νιώθουμε για μας! Ξέρω πως σε κάποιες ακούγεται ουτοπικό και ακατόρθωτο αλλά αφού το μπόρεσα εγώ....γιατί όχι και εσείς; Ας είμαστε ευγνώμονες που είχαμε την επιλογή να βρεθούμε σε κάποιο άλλο μέρος της γης....Σε μία γη ζούμε όλοι, σε έναν κόσμο... η Ελλάδα είναι εκεί και μας περιμένει! Η Ελλάδα είναι μουσική, είναι ήλιος, είναι μυρωδιές , είναι ΦΩΣ...

Σας φιλώ!
Μαρία

Αν θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας και κάποιο δική σας ιστορία, στείλτε τη στο greekmotherabroad@yahoo.com