Η ιστορία μιας μαμάς που μετανάστευσε στην Ολλανδία και είναι πολύ ευτυχισμένη!

Καλημέρα!

Θα σας πω και εγώ την ιστορία μου η όποια είναι πολύ διαφορετική από όσες έχω διαβάσει ως τώρα.

Με τον άνδρα μου γνωριστήκαμε μέσω Ιντερνετ. Αυτός Ολλανδία, εγώ Ελλάδα. Το κλίμα, η νοοτροπία, οι άνθρωποι στην Ελλάδα δε μου ταίριαζαν ποτέ. Από πάντα ήθελα να φύγω. Ίσως επειδή είμαι μισή Αγγλίδα, δε ξέρω. Πάντως το κουτσομπολιό, το να είναι ο καθένας μέσα στο τι κάνει και τι δε κάνει ο άλλος, να θέλουν να τα ξέρουν όλα, να κρίνουν τι φοράς, που πας, τι κάνεις, την κουτοπονηριά, κτλ, δε την άντεξα ποτέ μου. Για αυτό ίσως να μην είχα και φίλους εκτός από έναν παιδικό από το νηπιαγωγείο. Τέλος πάντων.

Ήρθε από την Ολλανδία να με δει, πήγα και εγώ, τρελός έρωτας, παντρευτήκαμε και έμεινα έγκυος. Όλη την εγκυμοσύνη την πέρασα στην Ελλάδα, επειδή οι γονείς μου φοβόταν το να είμαι μόνη μου σε άλλη χώρα, για κανέναν άλλο λόγο. Γεννήθηκε η κόρη μου και όταν ήταν 3 μηνών, φύγαμε για Ολλανδία. Ανυπομωνούσα, δε μπορούσα να περιμένω!

Ο άνδρας μου είχε φυσικά το εργένικο σπίτι που έμενε αλλά δεν ήταν αρκετά μεγάλο και για τους 3 μας. Στην Ολλανδία είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεις σπίτι γιατί ο πληθυσμός αυξάνετε και το χώμα, η γη, δεν είναι κατάλληλα για χτίσιμο, μιας και η Ολλανδία ήταν θάλασσα και απλά αντλήσανε το νερό έξω για να την κάνουν κατοικίσημη, -το χώμα είναι μαλακό, σαν λάσπη- και τα μέρη που είναι καταλληλα για χτισιμο, σιγά σιγά τελειώνουν.

Με τα πολλά, βρήκαμε σπίτι αρκετά μεγάλο να μείνουμε. Σιγά σιγά, το διακοσμήσαμε και το επιπλώσαμε όπως θέλαμε, πλέον έχουμε ένα όμορφο σπίτι, με έναν μικρο κήπο, το οποίο υπεραγαπώ. Ο άνδρας μου δουλεύει και εγώ είμαι σπίτι προς το παρόν, τα βγάζουμε πέρα μια χαρά αλλά σιγά σιγά, θέλω να βρω και εγώ μια δουλειά γιατί θέλω να νιώσω ότι προσφέρω κάτι. Η κόρη μου μιλάει 3 γλώσσες, Ολλανδικά, Ελληνικά και Αγγλικά.

Για να μη παρεξηγηθώ: Δε λέω οτι η Ελλάδα είναι γεμάτη άσχημα πράγματα και ανθρώπους. Παντού υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους ταιριάζουμε και καταστάσεις που μας αρέσουν και που δε μας αρεσουν. Αυτο είναι πραγματικότητα σε όποια χώρα του πλανήτη και να είσαι. Εδώ, η κουλτούρα, η νοοτροπία των Ολλανδών και γενικά των Βορείων Ευρωπαίων, εμένα μου ταιριάζει πολύ σαν άνθρωπο και είμαι ευτυχισμένη. Είναι άνθρωποι που δε παραπονιούνται, που βοηθάνε αλλά μόνο εάν τους ζητηθεί, η έννοια "κουτσομπολιό" τουλάχιστον εδώ που είμαι εγώ, είναι ανύπαρκτη, είναι ανοιχτόμυαλοι στα πάντα (κατι που για μένα είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ για να μπορέσω να κανω παρέα με κάποιον). Δε κρίνουν, δε τους ενδιαφέρει τι κάνεις στην καθημερινότητα σου αρκεί να μην τους επηρεάζει με κακό τρόπο.

Οι διαβάσεις στον δρόμο είναι σαν τοίχος για τα αυτοκίνητα, οι πεζοί έχουν πάντα προτεραιότητα στην διάβαση. Οι δρόμοι είναι μεγάλοι, δεν έχεις πουθενά κανένα πρόβλημα να κινηθείς με το καρότσι, οι άνθρωποι είναι υπομονετικοί, ευγενικοί. Ο κόσμος είναι έξω για βόλτα, για ψώνια ΟΤΙ καιρό και να έχει έξω, το οποιο είναι τέλειο! Όταν περπατάς στον δρομο, σε χαιρετάνε και ας είστε άγνωστοι.

Όσο για να το αν μου λείπει η Ελλάδα; Θα είμαι εντελώς ειλικρινής και θα πω οτι όχι. Δε μου λείπει. Εκτός από την οικογένεια μου, δε μου λειπει κανένας, δε μου λειπει η νοοτροπία, δε μου λείπουν οι συνήθειες των ανθρώπων εκεί, δε μου λείπει ο καιρός γιατί λατρεύω τον χειμώνα και το κρύο και δεν μ'άρεσε ποτέ η θάλασσα! Μπορώ να πω οτι η καλύτερη απόφαση της ζωής μου, ήταν που ήρθα εδω. Νιώθω καλά, νιώθω οτι εδω ανήκω, ότι εδώ είναι η δεύτερη πατρίδα μου. Έχω κάνει φίλους, η κόρη μου είναι ευτυχισμένη και μεγαλώνει καλά, λατρεύω τον άνδρα μου.

Οι γονείς μου λένε οτι απαρνήθηκα την Ελλάδα. Όχι, καθόλου. Την Ελλάδα την αγαπάω και είμαι Ελληνίδα και πάντα την υπερασπίζομαι εαν ποτέ τύχει να ειπωθεί κάτι κακό μπροστά μου. Απλά δε ταιριάζω εκεί σαν άνθρωπος. Είναι τόσο απλό. Ταιριάζω εδώ σαν χαρακτήρας.

Τελευταία, μια συμβουλή, εαν μπορώ, στις κοπέλες που μετανάστευσαν ή σκέφτονται να μεταναστεύσουν: Μην απελπίζεστε. Πάντα στην αρχή είναι δύσκολα. Και εγώ, που ΗΘΕΛΑ να έρθω εδώ, στην αρχή, δεν ήξερα κανέναν. Ευτυχώς η πεθερά μου είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και με βοήθησε πολύ. Βγείτε έξω από το σπίτι, οτι θερμοκρασία και να έχει έξω, κάντε βόλτες, πηγαίνετε σε πάρκα, σε παιδικές χαρές, γραφτείτε σε κάποιο άθλημα που μπορείτε να κάνετε μαζί με τα παιδάκια σας, κολυμβητήριο, μαθήματα χορού, γυμναστήριο για μαμάδες και παιδάκια. Μη μένετε μέσα. Κάντε προσπάθεια να δείτε την αισιόδοξη και όμορφη πλευρά του θέματος - είστε σε μια άλλη χώρα, μάθετε την, πάρτε οτι μπορεί να σας δώσει, ενσωματωθείτε όσο μπορείτε. Η μιζέρια και η μοναξιά δε βοηθάει κανέναν. Καταλαβαίνω ότι μπορεί σε κάποιες να λείπει η Ελλάδα, οι φίλοι τους, οικογένεια κτλ και φυσικά δεν ειναι όλες οι μέρες ίδιες και καλές, αλλά όσο μπορείτε, ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ και χαμόγελο.



Αν θέλετε να μοιραστείτε την ιστορία σας μαζί μας τη περιμένουμε στο greenmothersabroad@yahoo.com.